Блог Глеба Лабадзенкі

У Варшаве еду ў аўтобусе. На прыпынку заходзіць цётачка гадоў пад 55, у белым вязаным швэдары. І кажа: “Я анёл. Я ня гад дэманічны. А анёл. Гэта праўда”. І ўсё прыстае да мяне.
“Дык ты ж анёл, таму я цябе ня бачу” – спакойна адказваю ёй. І выходжу на сваім прыпынку.
А вы даўно бачылі вочы зьдзіўленага анёла?..

Тэгі: проза

Калі памірае жынчына, найлепшы напамін пра яе – парфума.

Тэгі: проза

У краме дзьве прадавачкі растаўляюць тавар на верхняй паліцы. Відавочна, трэцяя недзе адлучылася. Адная нэрвуецца: і дзе ж тая, маўляў, падзелася. Работа ня ідзе. Другая адказвае першай на ўсю краму:
– Ну чыво ты так валнуішся? Пасцыт і вірнётса!

Тэгі: проза