|
Ліс
18
|
Я сядзеў дзьве гадзіны ў фільгармоніі — і шалеў. Назіраў за ягонымі рукамі — і шчыра не разумеў, як ён пасьпявае так хутка лётаць па-над клявішамі — і пры гэтым дакранацца да іх, дастаючы з шыкоўнага раялю ня меньш шыкоўныя гукі.
Ведаеце, колькі гадоў Адаму Маковічу. 69!
Я глядзеў на яго, слухаў, фоткаў, запісваў…
Ён граў без партытуры, без шпаргалак і падказак. Граў абсалютна разьняволена. Здавалася, што зараз ён пачне паралельна піць каву ці чытаць кніжку — і адвернецца ад раялю, працягваючы граць.
Я ня ведаў раней, што адзін чалавек з адным інструмэнтам можа трымаць у такой напрузе цэлую фільгармонію дзьве гадзіны.
Калі Адам Маковіч скончыў граць, мне хацелася бегчы на сцэну і цалаваць ягоныя рукі.
Бо да мяне іх цалаваў Бог.
Adam Makowicz. Minsk, 2009-11-17
[audio:http://labadzenka.by/wp-content/uploads/2009/11/adam_makowicz.mp3]
Loading ...
лiстапада 18, 2009 at 09:59
Нагадаўся анекдот.
Прыйшоў iнфарматык да пiянiста.
Iнструмент яго вельмi ўразiў:
“Добрая “клава”, вяликая, зручная, двухкаляровая.
Але нацiскаць нагой Shift – арыгiнальна.”
лiстапада 19, 2009 at 16:53
Бог целовал его душу. Пальцы музыканта без души ничто
лiстапада 19, 2009 at 22:37
не была б то vedmo4ka ведае чалавечыя душы
лiстапада 22, 2009 at 16:01
Drogi Panie Gleb,
Jestem znajomym Adama Makowicza i przygotowywuje jego koncert w Toronto. Czy moglby Pan napisac swoj komentaz z koncertu w Minsku po polsku, angielsku lub rosyjsku. Nie rozumiemy tego co Pan napisal w jezyku bialoruskim:
Я сядзеў дзьве гадзіны ў фільгармоніі — і шалеў. Назіраў за ягонымі рукамі — і шчыра не разумеў, як ён пасьпявае так хутка лётаць па-над клявішамі — і пры гэтым дакранацца да іх, дастаючы з шыкоўнага раялю ня меньш шыкоўныя гукі.
Ведаеце, колькі гадоў Адаму Маковічу. 69!
Я глядзеў на яго, слухаў, фоткаў, запісваў…
Ён граў без партытуры, без шпаргалак і падказак. Граў абсалютна разьняволена. Здавалася, што зараз ён пачне паралельна піць каву ці чытаць кніжку — і адвернецца ад раялю, працягваючы граць.
Я ня ведаў раней, што адзін чалавек з адным інструмэнтам можа трымаць у такой напрузе цэлую фільгармонію дзьве гадзіны.
Калі Адам Маковіч скончыў граць, мне хацелася бегчы на сцэну і цалаваць ягоныя рукі.
Бо да мяне іх цалаваў Бог.
Adam Makowicz. Minsk, 2009-11-17
Porosze do mnie napisac,
Pozdrawiam
Wojciech Okulicz
лiстапада 22, 2009 at 16:53
napisalem Panu maila