it cz lt rb
ua fr pl en
se by
Jan 18

Юрый Кузняцоў прыехаў у Мінск, каб спаткацца з Г.Б. Пры сустрэчы я спытаў: «Ты праўда толькі дзеля гэтага?..» Ён адказаў: «Нават мімалётная закаханасць закідвала мяне на Сахалін».

Ну, можа быць. Хоць што да мяне, дык як толькі адкрывалася, што тая, якая мне глянулася, штосьці там рыфмуе ці спрабуе рыфмаваць, я мімалётна знікаў.

Праз дзень ці два сядзім у бары гатэля «Юбілейны». Кузняцоў ужо не ў тым настроі, каб «закідвацца на Сахалін», гаворым пра адцягненае. Да нас — яўна з намерам, каб я пазнаёміў яго з Кузняцовым, — падыходзіць А. А., якога ведаў я з часоў літаб’яднання пры газеце «Знамя юности». Вітаецца і гэтак па‑свойску, паблажліва пытаецца ў мяне: «Ну? Как поживает матчына мова?» На што Юрый Палікарпавіч касмічна‑запаволена, як толькі ён гэта ўмеў рабіць, уздымае вочы, глядзіць і пракідвае: «Пайшоў на х..!»

Калі расійскамоўны мінскі паэт А.А., для якога рускі паэт Юрый Кузняцаў як быў, так і застаўся недасяжнай зоркай, пайшоў туды, куды яго паслалі, я спытаў Кузняцова, скуль ён яго ведае? Аказалася, ні скуль.

Першы раз бачыць. «Але ў профіль, — кажа, — відаць, што мудак і графаман». У геніяльных паэтаў геніяльная інтуіцыя.

«Гэта глыбінна і прынцыпова важна, што ў беларусаў язык ёсць язык, а мова ёсць мова, не змешана боскае і зямное», — сказаў мне аднойчы імперскі расійскі паэт Юрый Палікарпавіч Кузняцоў.

надрукавана ў Нашай Ніве

Тэгі:


One Response to “Уладзімер Някляеў. з сэрыі “Знакі прыпынку””

  1. 1. Цыля Says:

    Сапраўды, у геніяльных паэтаў усё геніяльнае. Вытанчаны ў сваіх вершах паэт знайшоў адзіна правільныя словы для нашага даў…ба. Цікава, хто гэты А.А.? Вось вершы Ю.К.:
    – Атомная сказка –
    Эту сказку счастливую слышал
    Я уже на теперешний лад,
    Как Иванушка во поле вышел
    И стрелу запустил наугад.

    Он пошел в направленье полета
    По сребристому следу судьбы.
    И попал он к лягушке в болото,
    За три моря от отчей избы.

    — Пригодится на правое дело! —
    Положил он лягушку в платок.
    Вскрыл ей белое царское тело
    И пустил электрический ток.

    В долгих муках она умирала,
    В каждой жилке стучали века.
    И улыбка познанья играла
    На счастливом лице дурака.

    (1968)
    – Живой дар –
    Одно и то ж: и память, и забвенье.
    Что Бог послал, а принял только я.
    В руке моей, как вечное мгновенье,
    Мерцает незабудка бытия
    (1997)

    – *** –
    Закрой себя руками: ненавижу!
    Вот Бог, а вот Россия. Уходи!
    Три дня прошло. Я ничего не слышу
    И ничего не вижу впереди.

    Зачем? Кого пытался удержать?
    Как будто душу прищемило дверью.
    Прислала почту — ничему не верю!
    Собакам брошу письма — растерзать!

    Я кину дом и молодость сгублю,
    Пойду один по родине шататься.
    Я вырву губы, чтоб всю жизнь смеяться
    Над тем, что говорил тебе: люблю.

    Три дня, три года, тридцать лет судьбы
    Когда-нибудь сотрут чужое имя.
    Дыханий наших встретятся клубы —
    И молния ударит между ними!
    (1968)

Leave a Reply