it cz lt rb
ua fr pl en
se by
Nov 15

slovazborШаноўныя сябры і, вядома, сяброўкі, паважаныя спадары і, канешне, спадарыні, дзякуй за тое, што прыйшлі на свята крывіцкага, вушацкага слова — слова маёй мамы, маіх суседзяў і радні.

Для мяне выхад гэтай кнігі — вялікая ўрачыстасць на душы. Я вельмі ўдзячны тым, хто дапамагаў мне ў працы над “Вушацкім словазборам”. Найперш хачу падзякаваць Наталлі Давыдзенка, укладальніцы кнігі. Гэта менавіта яна не толькі сабрала мае запісы, але і, спарадкаваўшы іх, сістэматызавала. “Вушацкі словазбор” — гэта не проста слоўнік, гэта слоўнік і ізборнік разам, бо добрую палову кнігі складаюць прыказкі й прымаўкі, прыгаворкі й зычэнні, пад’ялдычкі й цвялілкі, добрыя пажаданні й хуткамоўкі, загадкі й дзіцячыя гульні, звычаі й прыкметы. Тут усяго патроху: і скаромнага, і ўзнёслага. Сам я па стане здароўя ўжо не мог засяродзіцца на падобнай працы, таму яшчэ раз хачу адзначыць вялікае старанне Наталлі Давыдзенка — яна нібыта на шахтах працавала.

Я вельмі ўдзячны Уладзіміру Някляеву — чалавеку тонкага густу, першаму дэгустатару “Вушацкага словазбору” і аўтару геніяльнай прадмовы да кнігі. Але Някляеў даўно ўжо даказаў, што здольны літаральна на ўсё: і вершы пісаць, і паэмы, і эсэ, і прадмовы — няма такой галіны чалавечай дзейнасці, дзе б ён не быў першы.

Асобна хачу шчыра падзякаваць рэцэнзенту “Вушацкага словазбору” Кастусю Цвірку, а таксама кіраўніцтву нашага Саюзу беларускіх пісьменнікаў і выдавецтву “Кнігазбор”, бо без іх удзелу выхад кнігі быў бы проста немагчымы.

Звяртаючыся жа да будучых чытачоў “Вушацкага словазбору”, я, вядома, не магу сказаць: “Чытайце абавязкова!” — я хацеў бы, я быў бы рады, калі б нехта прачытаў гэтую кніжку, і, можа быць, вушацкае, маміна слова лягло б яму на душу, як аблокі на смяглую зямлю. Сам я жыву і ратуюся роднай мовай. Самае святое для мяне — гэта мама і мова, мова і мама. Без іх я як без радні. І “Вушацкі словазбор” — гэта мой паклон да зямлі тым, хто пялегваў праз вякі нашае самабытнае слова. Гэта мой паклон маме і родным вушацкім людзям, якія не выракліся свайго. Бо без мовы не можа быць ні асобнага чалавека, ні цэлага народу. І калі маладыя пачнуць адраджаць нашую мову, значыцца, яна будзе жыць. А калі будзе жыць мова — будзе жыць і Беларусь.

Дзякую ўсім!

 

Запісаў Сяргей Шапран

Тэгі:


Leave a Reply