it cz lt rb
ua fr pl en
se by
Jul 16

усё ходзіць па колу, усё ў сьвеце вяртаецца да гармоніі. сёньня ты лепіш сэнсацыю, заўтра сам церпіш ад іншай гэткай жа.
тыдзень таму мы з шаноўным Уладзімерам Някляевым адзначалі разам наш супольны ДН. Някляеў адзначаў сваё 65-годзьдзе, я, прымазаўшыся, дату на 40 гадоў меншую. гасьцёў хоць і было даволі шмат, але ўсе -- свае людзі. членаў брсм і белай русі заўважана не было. Чытаць далей »

Тэгі:

Jun 09


гульня простая, але цікавая. і, што самае прыкольнае, -- рэалістычная.
вы -- беларускі журналіст. вам трэба данесьці сабраную інфу да кампутара, каб перадаць у рэдакцыю. за вамі па лябірынце ганяюцца антыгероі -- амапавец, суддзя, кадэбэшнік і чыноўнік. баяцца яны вашай "зброі" -- мабільніка, камэры, мікрафона, якія ляжаць у розных кутках лябірынта. схопіце -- і гэтыя пудзілы абыходзяць вас бокам.
калі зьбярэце ўсе тры прафэсыйныя прылады -- бяжыце тэрмінова да кампа!
спампаваць гульню ці рэзацца анлайн можна ТУТ

посьпехаў!

Тэгі:

траўня 30

Блог пекара Кастуся Ларкова глядзець ТУТ

Кастусь ЛАРКОЎ — пекар-віртуоз, надзвычай творчая асоба. Ён працуе майстрам на Верхнядзвінскім хлебазаводзе. Гучыць празаічна? А паглядзіце ж на ягоныя караваі!..

"Добрых пекараў у нас шмат, а беларускамоўны — адзін я..."

— Кастусь, асабіста мне прафесія пекара ў сённяшнія дні ўяўляецца "безасабовай". Мы ўжо прызвычаіліся, што хлеб "робяць на хлебазаводзе", а не "ствараюць пекары". Чаму так?

— Насамрэч пекараў шмат, многія з іх выходзяць са мной на кантакт праз сеціва, мы раімся, абмяркоўваем вытворчасць. Магу ў пэўным сэнсе пахваліцца, што беларускамоўны сярод іх, на жаль, адзін я...

— А ўвогуле, у вашай прафесіі ёсць месца зоркам? Вось у модзе мадэльер шые вопратку, выпускае калекцыю — і ўсе яго ведаюць. Ці прынята так сярод пекараў?

— Я на сабе гэта адчуваю так, што калі людзі замаўляюць на нашым прадпрыемстве каравай, то просяць, каб менавіта я рабіў — і гэта вялікі гонар! Стараюся зрабіць, каб гэта было прыгожа. Каб людзям прыйшлося даспадобы — і яны параілі сваім сябрам. Але я не кажу, што я такі адзіны — на кожным прадпрыемстве ёсць майстры сваёй справы. Чытаць далей »

Тэгі: ,

Apr 08

артыкул клецкага краязнаўцы Андрэя БЛІНЦА,
надрукаваны ў "Звяздзе" за 8 красавіка

+ НЕВЯДОМАЕ ФОТА ЮРЫЯ ГАГАРЫНА!


Аляксандр Піваварчык (справа) з прэзідэнтам Федэрацыі касманаўтыкі Расіі Уладзімірам Кавалёнкам – калегам, славутым касманаўтам і земляком.

Аляксандр Піваварчык – малавядомы на Радзіме “бацька” касманаўтыкі

12 красавіка – 50 гадоў з дня палёту ў космас першага чалавека на Зямлі Юрыя Гагарына. Канешне, было б добра да гэтай даты знайсці інфармацыю, што дзядуля ці бабуля Гагарына былі з Паставаў ці Жабінкі. Пакуль гэтага няма, гісторыя вяртае нам іншае імя. Наш зямляк Аляксандр Піваварчык доўгія гады меў непасрэднае дачыненне да палётаў чалавека ў космас.

…Космас у нашай свядомасці трывала асацыюецца з імёнамі касманаўтаў. Кожны, без асаблівых цяжкасцяў, можа назваць прозвішчы Юрыя Гагарына і Германа Цітова, Пятра Клімука і Уладзіміра Кавалёнка. А вось з імёнамі навукоўцаў, фактычна “бацькоў” касманаўтыкі, ужо цяжэй. Большасць згадае хіба што Цыалкоўскага Каралёва. А між тым, кожнаму палёту папярэднічае вялікая работа навуковага калектыва, у якой задзейнічаны спецыялісты самых розных абласцей – матэматыкі, фізікі, медыкі, псіхолагі і інш. Пра іх грамадскасць, як правіла, не ведае. Але без іх карпатлівай працы касмічныя палёты маглі застацца нязбыўнай марай!.. Адным з тых, хто пракладаў шлях да зорак першым савецкім касманаўтам, быў наш зямляк Аляксандр Аляксандравіч Піваварчык. Яго прозвішча ўнесена ў энцыклапедычны даведнік “Великая Россия. Имена”. На жаль, у беларускіх энцыклапедыях яно не згадваецца. Чытаць далей »

Тэгі: ,

Mar 30

Шэсць гадоў агромністая мармуровая пліта прастаяла з такой недарэчнасцю


Усе ведаюць, што Нясвіжскі замак Радзівілаў уключаны ў Спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Матэрыяльных выгодаў гэта не дае (рэстаўрацыя замка фінансуецца выключна з дзяржаўных сродкаў), аднак лічыцца вельмі пачэснай справай. Між краінамі ідзе сапраўднае культурнае змаганне, у каго будзе больш аб’ектаў у гэтым спісе. І, трэба сказаць, мы не апошнія. Чытаць далей »

Тэгі: , ,

Mar 29

На яе месца ўжо ўзялі іншую выкладчыцу




У нумары ад 23 сакавіка мы распавялі гісторыю выкладчыцы харэаграфіі Універсітэта Культуры Надзеі Лаўрухінай. Яе, як пенсіянерку, звальняюць у сувязі са сканчэннем кантракта. Аднак, нягледзячы на свае 63 гады, Надзея Міхайлаўна бліскуча выкладае свой прадмет (у харэографаў фізічнае старэнне адбываецца зусім іначай). За яе ўступіліся студэнты – “Звязда” атрымала ліст з 49 подпісамі. Уступіліся таксама некаторыя выкладчыкі, шмат былых выпускнікоў…

У тым артыкуле мы звярнуліся па каментар да трох афіцыйных асобаў універсітэта – прарэктара, дэкана і загадчыцы кафедры. Сэнс іх каментароў быў такі: мы прапаноўваем ёй працаваць і далей на ўмовах пагадзіннай аплаты, а яна адмаўляецца.

Цяпер высветлілася, што афіцыйныя асобы, мякка кажучы, недагаворвалі.

-- Мой кантракт сканчаўся 29 сакавіка, -- кажа Надзея ЛАЎРУХІНА. – За колькі дзён да гэтага, 25 сакавіка, я вырашыла зрабіць так, як яны мне самі прапанавалі – працягнуць кантракт да канца навучальнага года. А там было б відаць. Аднак, калі я прынесла заяву да дэкана, тая сказала: “Ужо позна”. Я не зразумела, чаму позна, бо паводле закона магу падаваць заяву да 29 чысла ўключна. Пайшла ў аддзел кадраў, а кіраўнік кажа мне: “На вашае месца ўжо ўзялі іншага чалавека. Прыходзьце заўтра, забірайце працоўную кніжку і разлік. Мы вас больш не затрымліваем”…

Вось так развіталіся з чалавекам, які адпрацаваў ва універсітэце 32 гады, траціну стагоддзя! Зноў жа, як і ў мінулай публікацыі, паўторым – юрыдычна ўніверсітэт мае права не працягнуць кантракт выкладчыку, узяць на яго месца іншага. Аднак калі паглядзець з маральнага пункту гледжання – атрымліваецца, што студэнтам нахлусілі, цішком зрабіўшы па-свойму?.. Для газеты супрацоўнікі ўніверсітэта кажуць, што “яшчэ раз паразмаўляюць з выкладчыцай, студэнтамі” – а самі ўжо ведаюць, што ўжо знойдзены новы чалавек?

-- Афіцыйна мне нічога не гавораць пра асобу новага выкладчыка, -- кажа Надзея Міхайлаўна. – Аднак я даведалася, што гэта мая выпускніца-завочніца, якая працавала ў дзяржансамблі танцоўшчыцай. Я шчыра зычу ёй усялякіх поспехаў!

Пазіцыя ўніверсітэта была поўна выказаная ў мінулай публікацыі. Выглядае, што яна не змянілася: “Паводле закону мы ўсё робім правільна”.

Аднак гэтая публікацыя выклікала велізарную рэакцыю ў інтэрнэце. Прыводзім некаторыя каменты з сайта “Звязды” (zviazda.by).

Дадам яшчэ (гэта не пайшло ў газэту), што паводле неафіцыйнай інфармацыі рашэньне пра канчатковае звальненьне Надзеі Лаўрухінай прыняў асабіста рэктар Барыс Сьвятлоў. Увогуле, раней я не сутыкаўся знутры з Унівэрсытэтам Культуры, а ад гэтага "знаёмства" быў непрыемна зьдзіўлены. Калі загадчыца кафедры спачатку прымушае цябе 4 гадзіны чакаць, пакуль яна дасьць табе камэнтар у газэту, а пасьля кажа, што ёй няма часу і трэба ісьці на канцэрт... У выніку камэнтар пра звальненьне педагога з 32-гадовым стажам Святлана Гуткоўская давала, надзеючы боты і зашпільваючы паліто. У мяне ад такой кароткай размовы зь ёй склалася даволі яснае ўражаньне пра яе асобу.

Валерыя Корань. Надзея Міхайлаўна Лаўрухіна ніколі не дазволіць сабе пакрыўдзіць чалавека (студэнта), тым больш аблаяць матам, яна эмацыйная і адкрытая, вельмі перажывае за сваю справу і сваіх выхаванцаў і кантралюе сябе, якім моцным слоўцам (але заўважу, не мацюкамі), ды яшчэ і з выкарыстаннем вобразнасці данесці пэўную думку канкрэтнаму чалавеку. Я адвучылася 5 гадоў на курсе, дзе Надзея Міхайлаўна была куратарам акадэмічнай групы, проста не магу заставацца ў баку. Лепшага выкладчык па народна-сцэнічных танцах няма ў рэспубліцы.

Банцевіч. Безумоўна, для спецыяліста ўзроўню Лаўрухінай прапанова пра сумяшчальніцтва — знявага, недарэчнасць…

Ганна Куко (выпускніца). Сорамна за родны ўніверсітэт, бо ТАКІ педагог годны сысці на заслужаны адпачынак з усімі шанаваннямі – творчы вечар у яе гонар, як мінімум. Навошта інтрыгі, недагаворкі, ананімкі? Я скажу, чаму я ў яе навучылася: любіць народны танец, адчуваць сваё дачыненне да культуры іншых народаў. Надзея Міхайлаўна не проста выдавала традыцыйныя па, яна вучыла мяне разумець сэнс і ідэю руху, якія танчаць рускія, італьянцы, грузіны, палякі, каб, зразумеўшы сутнасць, я змагла якасна скласці свой ​​аўтарскі нумар. І таму яна на занятках то руская пані, то гарачая цыганка, то сціплая ўкраінская дзяўчына, а бывала і разудалы мужык у ліхой прысядцы! Калі хтосьці вырашыў, што на ўроках Надзея Міхайлаўна лаецца, то ён проста не знаёмы з фальклорам, які яна выкарыстоўвае ў патрэбны час у патрэбным месцы! Яшчэ раз вялікі дзякуй, Надзея Міхайлаўна, за вашую нялёгку, але вельмі патрэбну працу.

No lichno dlya menya eto stavit bolʹshoĭ vopros: eto kakaya zhe bezdarnaya idët rabota s prepodavatelʹskimi kadrami u nas, chto 63-letnego pedagoga tak i ne nashlosʹ kem zamenitʹ?! S drugoĭ storony - pryeemstvennostʹ, peredacha znaniĭ - da, eto dolzhno bytʹ. No ne dovoditʹ zhe do absurda situatsiyu!

Конец формы

Перапечка Саша. Нібыта дарослыя людзі працуюць на кафедры, а ўсё, як звычайна! Легенду немагчыма звольніць, яна ў вечнасці - Avisus avisus impasus!

Мя. Ды што тут! Дзве ба… прашу прабачэння, дамы пасварыліся, а студэнты толькі ў ролі гарматнага мяса выступаюць. Не дагаворваюць і тая, і іншая. Напрыклад фраза загадчыцы кафедры аб ценявым лідэры, хм... занадта наіўна з яе боку было б так сказаць проста ў твар! Хутчэй, гэта прыгожая легенда пакрыўджанага боку. Ўрэгуляваць сітуацыю можа толькі іншы пасярэднік. Інакш ваенныя дзеянні могуць нанесці сур'ёзны ўрон студэнтам, а гэтага вельмі не хацелася б. Бо яны даверліва, адкрыта і крыху наіўна ахвяруюць далейшым лёсам ва ўніверы.
Лена Кірпічэнка, Алеся Шубіна, Лера Баландзіна і мноства, мноства... Мы кажам ад свайго імя і ад імя камісіі харэаграфіі Віцебскага дзяржаўнага каледжа культуры і мастацтваў. Палова педагогаў харэаграфіі каледжа – выпускнікі курса або навучэнцы Надзеі Міхайлаўны Лаўрухінай. Астатнія - людзі, якія ведаюць пра Надзею Міхайлаўну толькі лепшае, гэта датычыцца ў першую чаргу прафесіяналізму гэтага чалавека. Атрымліваецца, што выбітнага чалавека, які працуе, перажывае за справу, а не за ўшанаванні, заслужыў павагі і падзякі, выкідваюць за борт, пераследуючы свае асабістыя інтарэсы. Усё па законе. Брава. Шкада, што барацьба за справядлівасць - справа няўдзячная. Надзея Міхайлаўна, Вам ад нас і многіх Вашых выпускнікоў ДЗЯКУЙ.

Я. Божа мой! Што адбываецца са студэнтамі Кулька? Я шмат гісторый чула, але не ўяўляла, што ўсё так страшна. Ды вы быццам пад гіпнозам Лаўрухінай! Яна вас як гарматнае мяса выкарыстоўвае, а вы радуецеся. Апамятайцеся, людзі! Не самы лепшы момант праяўляць свой ​​максімалізм.

Георгій Чорны, заслужаны работнік культуры РБ. З вялікім жалем даведаўся аб гэтым выпадку. Вельмі шкада, што так адбылося з маім педагогам, якая выхавала не адну сотню харэографаў. Надзея Міхайлаўна - чалавек-легенда ў харэаграфічным свеце і не толькі ў Беларусі. Сустракаў яе выхаванцаў за мяжой (да прыезду ў Беларусь яна выкладала народна-сцэнічны танец ў Кемерава). Няма сэнсу гаварыць яшчэ раз пра яе прафесіяналізм. Пра гэта ўжо сказалі студэнты.
Які яна чалавек? Можа быць рознай, у залежнасці ад абставін ці настрою. Праца харэографа - гэта не толькі трэнаж, але і даволі складаная псіхалагічная нагрузка. Выдатны педагог танца, як правіла, эмацыянальная асоба, інакш не можа быць. Аднак мне не хочацца думаць, што Надзея Міхайлаўна пераступіла нейкую рысу. Яна чалавек даволі прамы. Але студэнтам ад гэтага толькі лепш. Я, як і іншыя, не можам каментаваць сітуацыю, акая адбылася ва Ўніверсітэце культуры, аднак хочацца спадзявацца, што яна вырашыцца так, каб прафесійны і чалавечы гонар Надзеі Міхайлаўны не быў закрануты.
Вялікі дзякуй Вам, Надзея Міхайлаўна!

О. К. Мацкевіч, выкладчык харэаграфічнага каледжа. Калі я даведалася пра тое, што адбылося – у мяне быў проста шок. Мне 66 гадоў. Скончыўшы 9-гадовае навучанне ў харэаграфічнай вучэльні і маючы педагагічны стаж ў ёй жа, я паступіла на першы (толькі ўтварыўся курс) Мінскага інстытута культуры. Гэта быў 1977 год, і мне было 32 гады. А маім педагогам па народнаму танцу стала Надзея Міхайлаўна Лаўрухіна, якая была маладзейшая за мяне на 2 гады.
Гэта Педагог ад Бога. Я шчаслівая, што з'яўляюся яе вучаніцай.

Рыгор Васільеў. Калі ласка, пачытайце ўважліва. Усе водгукі (большасць), якія тут напісаны – ад асобы студэнтаў. І толькі гэтую мову яны разумеюць – прама і цвёрда, за што і ўдзячныя – "мала вы нас білі" (маё выказванне).
Чаму маўчаць тыя, хто ведае Надзею Міхайлаўну не па класу, а па працы на кафедры, па манеры зносін з калегамі? Не ў гасцях, у абласцях і г.д., а ў БДУКМ? Гэта значыць як педагог яна супер, гэта я чую, а які яна супрацоўнік?
Далей -- "Ценявы лідар" кіруе людзьмі, арганізуе іх. І ценявыя лідары вельмі ў цане у начальства! І ў арміі, і ў турме, і ўсюды, дзе начальства не хоча займацца кіраўніцтвам, але Гуткоўскую відаць і на міжнародных фестывалях, і дзяржаўных мерапрыемствах – відаць з яе выхаванцамі, ды і навуковы свет яе ведае, і не толькі беларускі. Каго і куды вывезла Н.М.? Ці ёй зноў нехта перашкодзіў?

Госць. Сітуацыя цікавая тым, што студэнты і выпускнікі ўсталі ЗА выкладчыка. Такое сапраўды, як і піша журналіст, бывае рэдка. Не мне судзіць, хто з іх: начальніца або падпарадкаваная маюць рацыю, АЛЕ!!! “ЗА" падначаленую каментароў вельмі шмат, а "ЗА" начальніцу ніхто з студэнтаў або выпускнікоў "не заступіўся". Спачатку мне здалося, што начальніца толькі адміністрацыйнай працай займаецца, але з паведамлення Рыгора Васільева апынулася, што ў яе таксама ёсць выхаванцы. Чаму ж ЯНЫ не выказваюцца? Гэта ж інтэрнэт – тут любы мінак можа сказаць тое, што думае. Дзіўна.

Кот. А я думаю, што абедзве добрыя! Адна перагнула палку, а ў другой скончылася цярпенне... Усе ведаюць што Лаўрухіна за чалавек )) Але я і не адмаўляю, што яны абедзве адмыслоўцы ў сваёй справе! І абедзве зрабілі вялікі ўнёсак!

Госць. Прычым тут які Лаўрухіна чалавек? Хто гэтыя ўсе, хто ведаюць? Тут пішуць пакуль у асноўным добрае.

Сяргей М. Як вы думаеце, ці можна з электрыка за 5 гадоў зрабіць прафесійнага харэографа? Так, можна, калі за справу возьмецца Надзея Міхайлаўна. Гэта не проста абстрактныя словы, гэта мая гісторыя. Толькі дзякуючы Надзеі Міхайлаўне з мяне атрымаўся "чалавек"(у харэаграфічным сэнсе слова). Доўга расхвальваць Надзею Міхайлаўну не буду, усё ўжо напісана ў папярэдніх каментарах. Проста хочацца сказаць вялікі ДЗЯКУЙ за маленькі цуд.

Тэгі:

Mar 29

Па-руску дакумент робяць максімум суткі, па-беларуску рабілі… 18 дзён!


Я захацеў, каб мае дакументы на машыну былі беларускамоўныя. Жыву ў Беларусі, размаўляю па-беларуску – чаму не?

Беларускамоўнае пасведчанне кіроўцы ўдалося аформіць за 2 гадзіны! Прыйшоў у ДАІ, сказаў, што хачу замяніць, каб было па-беларуску. Мяне сфоткалі, я аплаціў квітанцыю – і радуйся. Што праўда, без граматычных памылак не абыйшлося – цяпер у маіх правах значыцца, што “Акуляры обавязковыя!” Мяняць не стаў – весялей сябрам паказваць!

А вось з беларускамоўным тэхпашпартам узнікла каласальная праблема. 4 сакавіка я звярнуўся ў пункт афармлення на вуліцы Сярова для пастаноўкі машыны на ўлік. Здаючы дакументы ў акенца, адзначыў, што прашу выдаць мне тэхпашпарт па-беларуску. Чытаць далей »

Тэгі: ,

Mar 23

Надзея Лаўрухіна адпрацавала ва Універсітэце культуры 32 гады. Пазіцыя ўніверсітэта: "Мы ўсё робім паводле закона"


Такое здараецца рэдка — калі людзі не баяцца пад сваім іменем змагацца за правы іншага чалавека. А тут — у "Звязду" звярнуліся 49 (!) студэнтаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў. Усе падпісаліся сваімі імёнамі, усе паўтарылі свае словы на дыктафон, згадзіліся сфатаграфавацца. Выкладчыкі — таксама не баяцца ўголас заступіцца за калегу. Выпускнікі выказваюць абурэнне. Дык што здарылася ў адным з самых творчых ВНУ краіны?

Надзея ЛАЎРУХІНА, звольненая выкладчыца:

"Пасля 32 гадоў працы бегаць выкладаць пагадзінна — знявага для мяне..."

Надзеі Міхайлаўне Лаўрухінай 63 гады. Яна — славуты, заслужаны чалавек. Без перабольшвання, у кожным харэаграфічным каледжы краіны сёння выкладаюць яе выпускнікі. Аднак, прызнацца шчыра, як недасведчаны ў справе харэаграфіі журналіст, я грэшным чынам думаў сабе: ці можа чалавек у такім узросце выкладаць танец? Каюся. Калі я фатаграфаваў Надзею Міхайлаўну ў балетнай зале, склалася адчуванне, што яна дасць фору любой 20-гадовай студэнтцы!.. То бок, пытанне пра тое, ці "прафпрыдатная" яна, адпала з першага погляду. Надзея Міхайлаўна працуе ва Універсітэце культуры ўжо 32 гады. І вось ёй на рукі выдаюць "Паведамленне аб звальненні", дзе гаворыцца, што "ў сувязі са сканчэннем тэрміну кантракта 29.03.2011 яна будзе звольненая"...

— Надзея Міхайлаўна, як вы даведаліся, што вас звальняюць?

— 22 лютага мяне выклікала да сябе загадчыца кафедры харэаграфіі Святлана Гуткоўская. Замкнула дзверы кабінета на ключ і сказала, што "ёй надакучыў ценявы лідар" і яна, карыстаючыся тым, што сканчаецца кантракт, мяне звальняе. Сказала, што ўжо ўсё дамоўлена. Назаўтра я сапраўды атрымала паведамленне аб звальненні. Я была ў шоку! Паўтара месяца таму ціснулі мне руку, калі ўручалі грамату! Месяц таму мяне прызналі "Найлепшым выкладчыкам года" кафедры харэаграфіі па выніках 2010 года. І раптам — звальненне... Чытаць далей »

Тэгі:

Mar 17

У Музеі гісторыі і культуры яўрэяў Беларусі яго можа паглядзець цяпер кожны ахвотны

-- Некалькі гадоў таму патэлефанаваў чалавек і сказаў, што ў яго ёсць Тора, -- кажа дырэктар музея Іна ГЕРАСІМАВА. – Я падумала, што ён мае на ўвазе кнігу. Сказала, што звяжуся з ім пазней, бо мусіла якраз ехаць на міжнародную канферэнцыю. Прыехала, заруцілася… Карацей, ператэлефанавала яму толькі праз некалькі месяцаў. Пытаюся, дык што за Тора. А ён загадкава кажа: “Прыязжайце…” Чытаць далей »

Тэгі: , ,

Mar 14

У Мінску адкрылася ўнікальная выстава, дзе сабраны ўсе яўрэйскія храмы Беларусі, Дакладней, усе ацалелыя. Сюды адносяцца сінагогі, малельныя дамы і некалькі ешываў (духоўнае вучылішча для равінаў). Доўгатэрміновая выстава адкрылася ў Мінскім яўрэйскім абшчынным доме (Харужай, 28, тэл. 2867933) — у Музеі гісторыі і культуры яўрэяў Беларусі. З Інай ГЕРАСІМАВАЙ, дырэктарам музея, кандыдатам гістарычных навук мы гутарым пра тое, куды зніклі 95% сінагог і што пагражае астатнім 5%.

"У Мінску да рэвалюцыі было 83 сінагогі, а ў Бабруйску 60"

— Іна Паўлаўна, вы назвалі неверагодную лічбу: толькі ва Усходняй Беларусі (да 1917 года) было 744 сінагогі. Калі ўлічыць, што яны не маглі быць у вёсках, а толькі ў гарадах і мястэчках, — гэта ж колькі на адзін населены пункт даводзіцца!.. А вы падлічвалі, колькі агулам было сінагог да вайны ў Беларусі?

— На гэта пытанне адказаць цяжка, бо па Заходняй Беларусі дакладнай лічбы няма. Лічба 744 — гэта лічба на 1 студзеня 1936 года (звесткі з Нацыянальнага архіва Беларусі). А ў 1937 годзе ў Мінску была нарада, на якой прысутнічаў чыноўнік з Масквы. На нарадзе абмяркоўвалася пытанне, дзе браць грошы на развіццё эканомікі, набываць трактары і гэтак далей. І ён ім сказаў у вельмі жудасным тоне: "Што ж вы дурыце галаву, не можаце яўрэйскія кнігі і старыя рэчы прадаць у Амерыку? За адну кнігу зможаце набыць трактар!" У пратаколе гэтай жа нарады і даецца лічба 744 — гэта сінагогі і малельныя дамы. Па заходняй Беларусі, паўтару, агульнай лічбы няма. Даводзіцца падлічваць — складаць лічбы па раёнах, па абласцях. Але часта яны недакладныя. Напрыклад, па Мінскай вобласці даецца 83 сінагогі. Але цяпер вядома, што гэта — вы будзеце здзіўленыя — лічба толькі па Мінску (!). Агульную колькасць па Беларусі я ацэньваю — да 2000 сінагог. Чытаць далей »

Тэгі: ,