Блог Глеба Лабадзенкі

круціцца ўсё –
словы ды гукі
круціцца месяц
горы ды травы
круцімся мы.
цёплыя рукі
круцяцца -
ад ромнаў да лібавы
круцяцца грэкі
круцяцца хмары
сонейка -
і тое
круціцца
занураюся
ў твае мары:
хто патануў –
ужо не атруціцца

[ранішні верш для самай чароўнай
у сьвеце дзяўчыны]
Чытаць далей »

горад сьніць,
што ў кожным вакне, –
як у маім –
агні
што кожны жлоб
адшкадуе пятак
на гірлянду
і панэльныя
бамбасховішчы
са свае вышыні
будуць шаптаць адно аднаму:
Каляды!..

і выбачацца: маўляў,
пацярпі пару дзён
і дзіўныя людзі
здымуць зь дзявярэй
амэлу
а ўжо ў панядзелак
Каляды занурацца ў сон
і цуду палова
можа ня стацца
цэлым

так што, дружа,
ня шчоўкай дзюбай
альбо
будзеш чакаць наступнага
сьнежня й сьнегу
у гэтым горадзе
гэтай ноччу
арго –
зорку ўбачыць
і сьледам за ёй
паехаць

і пакідаць на
рэшце
бібліятэку й праспэкт
аэрапорт
і трасы
корчмы й аўстэрыі
каб дзесьці ў лесе
выдыхнуць ёй:
“рэспэкт!..”
і падумаць сабе:
не падманулі старыя

Разьбіраючы дакумэнты, знайшоў гэты вось дарагі для мяне верш Рыгора Барадуліна.
Напісаў яго Дзядзька Рыгор з нагоды майго ўступленьня ў Саюз беларускіх пісьменьнікаў у 2006 годзе (той Саюз, дзе былі Колас і Купала, а не каторы стварыў чаргаўнец і кучка ашавуркаў).
Верш — зь непаўторнай, чыста барадулінскай іроніяй

мабуть
я тебе увічнив
у всіх твоїх еквівалентах
і в нотах
на усіх магічних
і незвичайних
інструментах
і в денних радіопрогнозах
про те, що незабаром
осінь
ти миєш посуд
ходиш боса
досі

і кожен ранок
буде літо
і ти почнеш
усе спочатку
моя принадлива кобіта
моє дівчатко
Чытаць далей »

зачыняеш дзьверы
і просіш ня топаць
усе палеглі,
а столькі недагаворана
я нахіляюся і кажу:
пенелопа,
я перастаў паліць,
ты задаволена?
ты пярэчыш, што я
не паліў і раней
і я разумею,
колькі мінула часу
ты перагледзела
тры каханьні
чацьвертае пайшло
самапасам
мы запарваем мёд
зь мятнай гарбатай
ты больш ня просіш
мяне галіцца
дыхае прыцемкам
горад цыбаты
а мне хочацца
нахіліцца
й спытаць:
пенелопа,
можа хопіць?
у іншых вунь
нараджаюцца дзеці
усё адбываецца
усё зьнікае
рухаецца
у падзеях
ты прызначаеш
спатканьні
карамельнай гарбаце
падоўгу сядзіш
на падваконьні
будуеш вежу
з цукровых квадрацікаў
глядзіш як ідуць
па ходніку
коні
і кажуць табе
ў акно:
пенелопа,
хопіць топаць
як маленькая
вучыся хадзіць
як мы,
пенелопа,
не трымаючыся
за сьценкі

нагадай,
пад што мы кансьпіраваліся?
я, здаецца,
пад будынак Ліцэю
а ты – пад ліцэістку
адно ў адным
хаваліся,
шукаючы панацэю
нагадай,
як вынайшлі мэтад
давесьці бацькоў да
вар’яцтва
ты, здаецца, тады
зразумела,
што галоўнае –
не баяцца
нагадай,
як ляжалі ў жыце
за трыста крокаў
ад “лініі сталіна”
прызнайся, ты тады ўжо ведала,
што паедзеш адна ў італію?
і ці гэта цябе ўтрымае,
калі ўсё-ўсё-ўсё
нагадаю?..

З Кіева прыйшлі пераклады, якія сьпяшаюся выкласьці — мо, каму цікава будзе. Мне ў цэлым спадабалася, некаторыя месцы — вельмі. Для магчымасьці параўнаньня прыводжу ўсё парамі.

давай на тры хвіліны
будзем
чорным зернейкам кавы
ты – левай паловай
я правай
а думаць будзем
абодва
насуперак тэарэмам
і зробім
кубак кавы лагоднай
нашым гарэмам
а далей –
малеч зярнятак
знойдзем у капусьце
і хрэн да сябе
кавамолку
падпусьцім

* * *
ану ж на три хвилини
станьмо
зернятком чорної кави
ти – половинка ліва
я – права
а думатимем обоє
усупереч теоремам
і зробим
чашку кави смачної
нашим гаремом
а тоді –
трохи зернинок
знайдемо у капусті
і дзуськи до себе
кавомолку
підпустим

З білоруської переклав Володислав Журба

Чытаць далей »

Журавы сьпяваюць палянэз і іх
не шкада над беднай Беларусьсю

я паэт прыгоннае паэзіі
і такім да сьмерці застануся

журавам ня трэба ў зорнае жніво
з поўняй на гарбу ляцець на паншчыну
колькі б нас пасьля Купалы ні жыло –
плюнеш — не паэты — самазваншчына.

Анатоль Сыс (1959-2005)

Ёнас Ліняўскас — паэт, старшыня Саюзу пісьменьнікаў Літвы.

пераклад Глеба Лабадзенкі

Х Х Х

Паўзбоч я прайду, бо твань разлілася і кісьне,
Нібыта шукае лісу, якая на качку цісьне.

На ўзгорку ў рабіне дрозд чарнейшы за твань,
Кастрычнік, і што ні пара – ўсё роўна інь ці янь.

Carex, scirpus ці cyperus, – асоба найдалей сыходзіць, -
Яна сапраўды не адсюль, іх вецер з вадою лагодзіць,

І словы, як хілыя каласы кладуцца ў снапы,
Зваротак быллём ліхаманкавым устаўляе між іх слупы.

Запозна, кастрычнік, запозна — тут ні жыцця, ні кроплі,
Толькі рабіна па ягадцы тупае як пантофлі.

Мінаю цябе, кастрычнік, мінаю цябе наўзбоч.
І восень як павуцінне, а можа не восень, а ноч,

Калі знікаюць мясціны, дзе мусіў перачакаць дзень, -
Іх паглынае твань чорным драздом у вадзе.

І толькі каторы год не здольны твань абмінуць,
Хоць бачу штодня Хрыста, ён мне дае заснуць.
Чытаць далей »