it cz lt rb
ua fr pl en
se by
Dec 11

Беларускі Дзяржаўны, што б вы думалі, ордэна Працоўнага Чырвонага Сьцяга Акадэмічны драматычны тэатр імя Янкі Купалы!

квіток са сьвежай прэм'еры "Местачковага кабарэ"...
\

Тэгі:

Dec 10

перадрук адсюль
(націсніце на выявы, каб пабачыць у вельмі добрай якасці)

Рассказывает Валерий Масюк:

Стащенюк Виктор Петрович
Виктор был моим коллегой по работе в институте «Белгипроторг» в конце 60 х – начале 80 х гг. Он был одним из первых, кто дал мне импульс к осознанию моей «беларускасцi», интереса к белорусской истории и культуре, которые искажались или замалчивались стараниями советской власти. Скромный, довольно замкнутый и немногословный он был совершенно другим по характеру, чем я – болтун, острослов, очень общительный и быстро входящий в контакт с окружающими. Тем не менее, мы довольно быстро сошлись, а после совместных командировок, можно сказать, и подружились.

Виктор не пил, не курил, был очень скромен в житейских потребностях. Жил в маленькой квартирке с окнами на вокзал вдвоём с матерью, которая обеспечивала его быт. (Так и помер холостяком).

Он закончил заочно Театрально-художественный институт (так тогда называлась Академия искусств), уже работая в нашем проектном институте.
Чытаць далей »

Тэгі: , ,

Dec 02

Усталяваны 29 лістапада, ён прастаяў усяго тры дні.
Перадрук з Еўрарадыё 02.12.2012 21:43

Фота: svaboda.org

Пра тое, што крыж знік, Еўрарадыё паведаміў старшыня беларускай філіі міжнароднага таварыства “Мемарыял” Уладзімір Раманоўскі. Крыж быў усталяваны тры дні таму пры ўдзеле Уладзіміра Раманоўскага, палітвязня савецкіх часоў Сяргея Ханжанкова і грамадскай актывісткі Ганны Шапуцькі, ініцыятаркі змагання супраць “Бульбаш-хола”.

Гэта ўжо другі выпадак, калі крыж знішчаецца ці знікае. Першы раз памятны знак афіцэрам польскага войска з’явіўся ў Курапатах 29 кастрычніка і быў скрадзены на наступны дзень. Адзін з ініцыятараў усталявання, даследчык Курапатаў Ігар Кузняцоў звінаваціў у гэтым актывістаў КХП-БНФ, якіх заспеў на месцы. Аднак актывісты патлумачылі тады, што самі ўбачылі ўжо месца без крыжа і проста вырашылі прыбраць яго.

Ініцыятыва па ўсталяванні такога знака сустрэла крытыку з боку некаторых людзей, бо дакладна невядома, ці пахаваныя ў Курапатах забітыя бальшавікамі польскія афіцэры. Цяпер актывісты рыхтуюцца ўсталёўваць крыж у трэці раз.

Тэгі:

Nov 29


сфоткаў сёньня ў кароне
удумайцеся: гэта 67 даляраў!

Тэгі:

Nov 24

чым думаў чалавек, які ставіў гэтую сьметніцу і скрыню зь пяском акурат пад паштовай скрыняй?..
минск -- чистый город

Тэгі:

Nov 08

чаму за 1,5 хвіліны не падыйшоў ніхто з міліцыі ці супрацоўнікаў станцыі?..

Тэгі:

Oct 23

ня буду казаць у цэлым. апішу адно падарожжа ў Лунінец.

тэлефаную ў даведку, пытаюся, як мне дабрацца да Лунінца, каб аб 11 раніцы быць там. жанчынка кажа, што трэба сесьці а 6.16 на цягнік у Менску, у Баранавічах ён будзе а 7.58, а ўжо а 8.25 іншы цягнічок павязе мяне ў Лунінец -- і а 10.53 буду на месцы.

прыўкрасна, думаю сабе я -- і кіруюся на вакзал па квіткі. у кожную касу чарга -- да далягляду. адстойваю паўгадзіны ў касу "для дэпутатаў", хоць я ні разу не дэпутат (але там насамрэч абслугоўваюць усіх). кажу: дайце мне квіток на 6.16 да Баранавічаў, а адтуль а 8.25 да Лунінца. жэншчына кажа: да Лунінца не прадам, бо між цягнікамі мусіць быць як найменей тры (!!) гадзіны -- правілы ў нас такія. аргументы, што калі я спазьнюся -- гэта мае праблемы, на яе ня дзейнічаюць. кажа: станавіцеся ў іншую касу, там купляйце.
іду да адміністратаркі, пішу 2 скаргі (адказ гл. ніжэй).

кірую у міжнародныя касы (там прадаюць і квіткі па Беларусі, але чэргі меншыя). прашу квіток на 8.25 Баранавічы-Лунінец. кажуць, няма ў нас у кампуцяры такога цягніка. тэлефаную да калегі ў Лунінец. аказваецца, што гэта дызельны цягнік -- а на такія квіткі ў горадзе-героі не прадаюць. сэрвіс.

але тут высьвятляецца самае цікавае. што а 7.58 я прыбываю на вакзал Баранавічы-Цэнтральныя, а а 8.25 адчальваю на Лунінец з вакзала Баранавічы-Палескія! пра гэта ў даведцы, вядома, не папярэдзілі!
вымалёўваецца 2 варыянты.

1. прыехаць а 7.58, узяць таксоўку і паспрабаваць да 8.25 пасьпець да іншага вакзала (між імі недзе 6 км)
2. прыехаць а 7.58 і чакаць да 11.00 іншага цягніка на Лунінец.

выбіраю першы, бо мушу абавязкова быць у Лунінцы да 11.00

у Баранавічы цягнік спазьняецца на 13 хвілін -- і прыбывае а 8.11. у мяне застаецца 14 хвілін, каб патрапіць на іншы вакзал. добра, парупіўся -- і набраў таксоўку яшчэ з цягніка, машына ўжо чакае пры вакзале.

таксовец нясецца -- і дастаўляе мяне ў час. аднак квітка ж няма -- кіруюся ў касы, адстойваю чаргу 3 чалавекі, бяру квіток. заскокваю ў апошні момант.

месца знаходжу толькі ў чацьвертым па ліку вагоне. дызель ледзяны. едзе павольна, у кожнай вёсцы спыняецца. затое танна: 7260 за 116 км!

дызель прыбывае ў час. на сустрэчу пасьпяваю. назад кіруюся ледзяным павольным дызелем да Баранавічаў, там троху чакаю -- і швайцарскай электрычкай на горад-герой.

ці мне аднаму падаецца, што беларуская чыгунка -- гэта ганебны савецкі калхоз?..

PS хто знойдзе болей памылак у адказе?

Тэгі:

Oct 01

ну проста песьня, праўда?..

Тэгі: ,

Sep 18

камсамолка задала яму пытаньне наконт жыхароў Рэвалюцыйнай. і атрымала адказ, годны тупога савецкага калхозьніка.

- Николай Александрович, вопрос по улице Революционной - там осталось пару домов, из которых люди не хотят выселяться. А каково ваше личное отношение к проживанию людей в историческом центре города?

- На Революционной осталось несколько семьей из более чем сорока, - сказал Николай Ладутько. - Мы создали наиболее благоприятные условия для переселения людей, предложив как квартирные варианты, так и компенсацию. Поэтому будет правильным уже закончить работы по переселению.

- То есть вы считаете, что в центре города жить не должны?

- Нет, я так не говорю. Я говорю о том, что работы по выселению ведутся порядка пяти лет. И необходимо работы завершить. Те решения, которые приняты, надеюсь, граждане правильно воспримут. И те суммы, которые будут предложены (если граждане согласятся на денежные компенсации), позволят приобрести жилье в различных частях города, в том числе в центральной части города.

Тэгі: ,

Sep 10

ніжэй перадрукоўваю матэрыял, дзе мяне зачапіла прозьвішча Паўлава, колішняга "мэра" горада-героя Менску.
у сьвятле ягонай практычна кананізацыі (і парк ягонага імя на паўднёвым захадзе, і ледзьве ня помнік яму) -- гэта важная інфармацыя.

Паўлаў запомніўся тым, што прыбраў зь менскіх вуліц шапікі. а гэта -- 40 тысяч беспрацоўных. бо было 20 тысяч шапікаў, у якіх прадавачкі зазвычай працавалі па двое. ужо не кажу пра нязручнасьці для ўсіх і кожнага. элементарную жуйку не стала дзе купіць -- ідзі ў краму. а ў краме даражэй, чым у шапіку было.

другое. менавіта за часам Паўлава распачалося канчатковае зьнішчэньне старога Менску, запачаткаванае яшчэ савецкімі ашавуркамі Панамарэнкам і Машэравым. картбланш атрымала "Мінская спадчына", спрыяў гэтаму адзін з падначаленых Паўлава, кіраўнік аддзела культуры -- таварыш Кураш, цяперашні намесьнік Латушкі. начальнікам у "Мінскай спадчыне" якраз тады зрабіўся былы начальнік "Мілавіцы" Міхаіл Жых. дапамагаў таварыш Нікіцін, былы галоўны архітэктар горада-героя. апошняга як пса пагналі, бо не ўслужыў нейкім там чарговым малпам-інвестарам.

тое, што кажа Абрамава пра Паўлава -- вельмі важна. бо кожны мусіць застацца ў гісторыі самім сабой.

і, вядома, называць сквер імем Паўлава, калі ў Менску няма ані сквера, ані вуліцы Быкава -- гэта абсалютная ганьба. ці былы начальнік упраўлення капітальнага будаўніцтва таварыш Ладуцька спадзяецца, што ў будучыні і ягоным імем сквер назавуць?
Чытаць далей »

Тэгі: ,