it cz lt rb
ua fr pl en
se by
Jan 20

такі вось мілы зварот пабачыў на трасе Менск-Віцебск. далей -- фотка ў экстэр'еры 😉

Чытаць далей »

Тэгі: ,

Jan 18

Юрый Кузняцоў прыехаў у Мінск, каб спаткацца з Г.Б. Пры сустрэчы я спытаў: «Ты праўда толькі дзеля гэтага?..» Ён адказаў: «Нават мімалётная закаханасць закідвала мяне на Сахалін».

Ну, можа быць. Хоць што да мяне, дык як толькі адкрывалася, што тая, якая мне глянулася, штосьці там рыфмуе ці спрабуе рыфмаваць, я мімалётна знікаў.

Праз дзень ці два сядзім у бары гатэля «Юбілейны». Кузняцоў ужо не ў тым настроі, каб «закідвацца на Сахалін», гаворым пра адцягненае. Да нас — яўна з намерам, каб я пазнаёміў яго з Кузняцовым, — падыходзіць А. А., якога ведаў я з часоў літаб’яднання пры газеце «Знамя юности». Вітаецца і гэтак па‑свойску, паблажліва пытаецца ў мяне: «Ну? Как поживает матчына мова?» На што Юрый Палікарпавіч касмічна‑запаволена, як толькі ён гэта ўмеў рабіць, уздымае вочы, глядзіць і пракідвае: «Пайшоў на х..!»

Калі расійскамоўны мінскі паэт А.А., для якога рускі паэт Юрый Кузняцаў як быў, так і застаўся недасяжнай зоркай, пайшоў туды, куды яго паслалі, я спытаў Кузняцова, скуль ён яго ведае? Аказалася, ні скуль.

Першы раз бачыць. «Але ў профіль, — кажа, — відаць, што мудак і графаман». У геніяльных паэтаў геніяльная інтуіцыя.

«Гэта глыбінна і прынцыпова важна, што ў беларусаў язык ёсць язык, а мова ёсць мова, не змешана боскае і зямное», — сказаў мне аднойчы імперскі расійскі паэт Юрый Палікарпавіч Кузняцоў.

надрукавана ў Нашай Ніве

Тэгі:

Dec 30

Апавяданьне "Апендыцыт" упершыню надрукаванае ў газэце "Звязда" 25 жніўня 1957 году


Чытаць далей »

Тэгі:

Dec 30

pdf-вэрсыю артыкула можна паглядзець ТУТ

Змiцер Вайцюшкевiч прыйшоў на iнтэрв'ю з шасцiмесячным сынам Язэпам. Але фоткацца
з дзiцем адмовiўся — малы яшчэ, прыкмета дрэнная. Нагода для размовы — калядна-навагоднiя святы, да якiх Вайцюшкевiч заўжды рыхтуе канцэрт цi новую праграму. Вось i цяпер — 7 студзеня ў канцэртнай зале "Мiнск" пройдзе прэзентацыя праграмы "Мой сябра — анёлак" на вершы Арцёма Кавалеўскага.

"Нармальныя
мужыкi цяпер
няголеныя..."

— Змiцер, у ранейшых праграмах вы паўставалi перад публiкай у вобразе такога сабе мача, сэксуальнага спевака, якi дзеўкам падабаецца. А цяпер во бараду адпусцiлi. Я ўсё не зразумею, каго вы мне больш нагадваеце — Дзеда Мароза цi Дзеда-Барадзеда...

— Як заўгодна, як хочаце, так мяне i клiчце... Пра вобразы тут цяжка думаць — думаеш пра праекты. Лянота займацца галеннем, я не бачу сэнсу ў гэтым. Тым больш, што апошняя тэндэнцыя...

— ...трохдзённая iтальянская няголенасць?

— Так-так, нармальныя мужыкi цяпер няголеныя! Я не так даўно бачыў Стынга...

— ?!

— Ну, не асабiста, а па тэлевiзары. Дык ён таксама так бараду адгадаваў. Хочацца думаць, што "пад Вайцюшкевiча"... (Усмiхаецца.) Мне барада не замiнае, я ж нёманскi i прапiсаны на хутары, таму барада мне адпавядае. Не магу я быць такiм гарнiтурным, паголеным, дагледжаным... Пакуль што. Хоць гарнiтур маю.
Чытаць далей »

Тэгі: , ,

Dec 23

00066rtb
Цяпер спектакль называецца “Translations” (“Пераклады”)
І аўтар не Янка Купала, а ірландскі драматург Брайан Фрыл. У астатнім сэнс той жа.
Як памятаем, ідэя “Тутэйшых” была ў тым, што жывуць тут сабе тубыльцы-беларусы, да якіх па чарзе прыходзяць захопнікі – то немцы, то палякі, то расейцы. І кожны лезе ў наш манастыр са сваім статутам, кожны навязвае свае правілы, мову і парадкі. І знаходзяцца між тубыльцаў-беларусаў ашавуркі-падсцілкі кшталту Мікіты Зносака, які лёгка згаджаецца быць Нікіцеім Зносіловым.
…У “Translations” у вас не аднойчы будзе ўзнікаць дэжа-вю да геніяльнай п’есы Купалы. Толькі ў ролі беларусаў тут ірландцы са сваёй “птушынай мовай”, а ў ролі захопнікаў – ангельскія каланісты, якія не могуць вымавіць назвы мясцовых рэк і вёсак, і таму перайначваюць іх на свой капыл.
Чытаць далей »

Тэгі: ,

Dec 14

Знайшоў у нэце старое інтэрвію (травень 2009, друкавалася ў "Народнай Волі") Алеся Пашкевіча з Уладзімерам Някляевым.

Вельмі люблю і паважаю Някляева -- як літаратара, грамадзяніна, чалавека і мужыка. Сам неаднойчы рабіў інтэрвію з Уладзімерам Пракопавічам. І кожны раз зьдзіўляўся, наколькі мне блізкае і зразумелае шмат з таго, што ён кажа. І, магчыма, ня толькі таму, што мы нарадзіліся ў адзін дзень з розьніцаў роўна ў 40 гадоў.

някляеў

«Лекары» і пацыенты

Дзесяць гадоў таму ў “Народнай Волі” быў надрукаваны артыкул Уладзіміра Някляева “Антыподы і эфіопы” — першая ягоная публікацыя пасля ад’езду за мяжу. Уладзімір НЯКЛЯЕЎ, тагачасны старшыня Саюза беларускіх пісьменнікаў, распавядаў пра тое, што змусіла яго да эміграцыі. Сённяшняе ягонае інтэрв’ю цяперашняму старшыні СБП Алесю ПАШКЕВІЧУ вяртае нашых чытачоў да падзей, якія, на жаль, не страцілі актуальнасці. Субяседнікі ўздымаюць найвострую тэму — як уплывае “дзейнасць” некаторых інтрыганаў з атачэння ўлады на маральны стан нашага грамадства.

Чытаць далей »

Тэгі:

Dec 13

свастыка

гэты прыкол распавялі мне самі гарадзенцы -- на ўзроўні гарадзкога міфу.

збудаваў архітэктар домік, а вокны ў пад'езьдзе вырашыў зрабіць цікавым такім чынам -- розных памераў, у пэўным парадку.

прыехала камісыя правяраць. ажно нехта і кажа раптам: людцы, а тут жа свастыка!
прыгледзеліся -- а вокны і сапраўды маюць такую форму. загадалі ў кожнай "свастыцы" па адным "пялёстку" закласьці цэглай, архітэктару далі па галаве. а ці наўмысна ён тое зрабіў, ці так атрымалася -- ніхто і ня скажа ўжо...
такі во гарадзкі міф.

знайсьці дамочак нескладана -- калі стаць тварам да Фарнага касьцёлу -- і прайсьці ўздоўж плота турмы (былых калегіюмаў езуітаў) -- то цераз дарогу ў двары.

а якія гарадзкія міфы ведаеце вы?

Тэгі: , ,

Dec 06

gurkou4

Мой добры сябар Віталь Гуркоў у сёмы раз стаў чэмпіёнам сьвету па тайскім боксе, а нашая каманда заняла ПЕРШАЕ АГУЛЬНАКАМАНДНАЕ МЕСЦА СЯРОД 82-Х КРАІНАЎ!

Між іншым, Віталь -- наш чалавек (гл. правую руку на здымку). А незадоўга да паездкі на чэмпіянат зьмяніў імя ў пашпарце: быў Vitaliy, стаў Vital.
-- Віталіі ў Расеі, а я Віталь, -- пракамэнтаваў сам чэмпіён.

Падрабязьней можна пачытаць ТУТ

Тэгі: ,

Nov 20

верш_хлопец

Тэгі:

Nov 18

+IMG_4416
Крысціне 14, Вадзіму 28, Ромку тры месяцы...

У Беларусі ўсё часцей здараецца, што дзяўчаты нараджаюць у 13-14 гадоў. Я сустрэўся з юнымі мамамі ў Нясвіжы і распытаў, як так атрымліваецца

Чаму менавіта Нясвіж? Пра тутэйшых юных мам я даведаўся з дайджэста навінаў – адным радком было напісана, што вось, маўляў, трынаццацігадовыя нараджаюць, і ўжо не першы раз. У гатэлі “Нясвіж” супрацоўніца на рэцэпцыі здзіўлена паглядзела на мяне:
-- А што тут дзіўнага?! У нас час гэта, на жаль, стала звычайнай з’явай – ужо колькі разоў так было…
-- Толькі ў маёй школе ўжо тры выпадкі за апошія гады, -- пацьвердзіў мне знаёмы нясвіжскі настаўнік.
Тэлефаную ў радзільню.
-- Нічога вам не скажу без дазволу галоўнага ўрача лякарні!.. – адказвае мне загадчыца радзільні Святлана ДАВЫДЗЕНКА.
-- Нічога не ведаю, першы раз ад вас чую!.. – адказвае мне галоўны ўрач Нясвіжскай раённай лякарні Зміцер ПУЛЯК. – Зараз перазваню ў радзільню, перапытаю.
Праз 10 хвілін.
-- Вас падманулі, -- кажа мне Зміцер Аляксеевіч. – У радзільні мне сказалі, што ніводнага выпадка ў гэтым годзе не было…
Самым дасведчаным апынуўся райвыканкам. Начальніца Упраўлення па працы, занятасці і сацыяльнай абароне насельніцтва Ірына ЧАМЯРЭЎСКАЯ глядзіць у кампутары – і кажа:
-- Зараз на ўліку тры непоўнагадовыя мамы, яшчэ нядаўна было восем – павырасталі. Мы іх усіх ведаем, тэрытарыяльны цэнтр трымае ўсіх на ўліку…
І ўжо зусім даверліва Ірына Антонаўна дадае:
-- Ведаеце, маёй дачцэ цяпер 15 гадоў… Дык я калі з гэтымі юнымі мамамі сутыкаюся, думаю – хоць бы мяне, Божа, такая доля мінавала…
Тры сённяшнія мамы на ўліку – гэта тры розныя меладрамы. Самая свежая – 16-гадовая Вікторыя з вёскі Лань пад Нясвіжам. Першага Максімку нарадзіла ў красавіку 2008, другога Мацьвея – у ліпені 2009. Сям’я прыстойная, але з журналістам размаўляць адмаўляюцца. Кажуць, усё ў нас добра, ніякай дапамогі не трэба, на дваіх дзяцей 600 тысяч атрымліваем.
Другі выпадак можна назваць самым удалым – ёй 17, яму 21. Жывуць у Снове, ён працуе на агракамбінаце, добра зарабляе – нават дзяржаўную дапамогу не атрымліваюць, бо прыбытак дастатковы.
Трэцяя – Крысціна з вёскі Карцэвічы пад Нясвіжам сама прыйшла да мяне ў рукі – з’явілася ў выканкам афармляць дакументы на бясплатнае харчаванне, калі я гутарыў там з чыноўнікамі.
Маленькая, прыгожанькая, ціхенькая як котачка. Сядзіць і сарамліва паглядае на журналіста, якому ўсё хочацца ведаць. Знаёмлюся з яе прыёмным бацькам Сяргеем, напрошваюся ў госці. Дарогаю пытаюся ў Крысціны ўсё як ёсць, пры гэтым ўважліва падбіраючы словы. Дзіўнае адчуванне – размаўляць з чалавекам, на 9 гадоў за цябе маладзейшым, у якога ўжо ёсць дзіця… Асабліва калі табе самому 23…
Чытаць далей »

Тэгі: ,