Блог Глеба Лабадзенкі

Гэты чалавек — партатыўнае Ўпраўленьне па ахове гісторыка-культурнай спадчыны, які апякуецца нашай спадчынай значна актыўней і эмацыйней, чым сапраўднае аднайменнае Ўпраўленьне пры Міністэрстве культуры.

Пра што крычыць на кожным куце Антон Астаповіч — я ведаю.
Што рэальна абараніла ад зьнішчэньня Ўпраўленьне пры Міністэрстве — ня ведаю.
Што грохнута з маўклівае згоды Ўпраўленьня — ведаю.
За што не панесьлі адказнасьці вінаватыя — таксама ведаю.
Хто і каму башляе за “мірнае” вырашэньне пытаньняў — здагадваюся.

Шкада толькі, што Антон Астаповіч улады ніякай ня мае, а прыслухоўвацца да грамадзкасьці ў нас не прынята. А найбольш шкада, што такія сумленныя людзі, якім сапраўды баліць за нашую спадчыну, ніколі не будуць дапушчаныя туды, гдзе ўсе друзья і дзеньгі дзелают многае.
Чытаць далей »

вёска Чарэя, што пад Чашнікамі на Віцебшчыне

вёска Засульле, што пад Стоўпцамі

такі вось мілы зварот пабачыў на трасе Менск-Віцебск. далей — фотка ў экстэр’еры

Чытаць далей »

Юрый Кузняцоў прыехаў у Мінск, каб спаткацца з Г.Б. Пры сустрэчы я спытаў: «Ты праўда толькі дзеля гэтага?..» Ён адказаў: «Нават мімалётная закаханасць закідвала мяне на Сахалін».

Ну, можа быць. Хоць што да мяне, дык як толькі адкрывалася, што тая, якая мне глянулася, штосьці там рыфмуе ці спрабуе рыфмаваць, я мімалётна знікаў.

Праз дзень ці два сядзім у бары гатэля «Юбілейны». Кузняцоў ужо не ў тым настроі, каб «закідвацца на Сахалін», гаворым пра адцягненае. Да нас — яўна з намерам, каб я пазнаёміў яго з Кузняцовым, — падыходзіць А. А., якога ведаў я з часоў літаб’яднання пры газеце «Знамя юности». Вітаецца і гэтак па‑свойску, паблажліва пытаецца ў мяне: «Ну? Как поживает матчына мова?» На што Юрый Палікарпавіч касмічна‑запаволена, як толькі ён гэта ўмеў рабіць, уздымае вочы, глядзіць і пракідвае: «Пайшоў на х..!»

Калі расійскамоўны мінскі паэт А.А., для якога рускі паэт Юрый Кузняцаў як быў, так і застаўся недасяжнай зоркай, пайшоў туды, куды яго паслалі, я спытаў Кузняцова, скуль ён яго ведае? Аказалася, ні скуль.

Першы раз бачыць. «Але ў профіль, — кажа, — відаць, што мудак і графаман». У геніяльных паэтаў геніяльная інтуіцыя.

«Гэта глыбінна і прынцыпова важна, што ў беларусаў язык ёсць язык, а мова ёсць мова, не змешана боскае і зямное», — сказаў мне аднойчы імперскі расійскі паэт Юрый Палікарпавіч Кузняцоў.

надрукавана ў Нашай Ніве

Апавяданьне “Апендыцыт” упершыню надрукаванае ў газэце “Звязда” 25 жніўня 1957 году

Чытаць далей »

pdf-вэрсыю артыкула можна паглядзець ТУТ

Змiцер Вайцюшкевiч прыйшоў на iнтэрв’ю з шасцiмесячным сынам Язэпам. Але фоткацца
з дзiцем адмовiўся — малы яшчэ, прыкмета дрэнная. Нагода для размовы — калядна-навагоднiя святы, да якiх Вайцюшкевiч заўжды рыхтуе канцэрт цi новую праграму. Вось i цяпер — 7 студзеня ў канцэртнай зале “Мiнск” пройдзе прэзентацыя праграмы “Мой сябра — анёлак” на вершы Арцёма Кавалеўскага.

“Нармальныя
мужыкi цяпер
няголеныя…”

— Змiцер, у ранейшых праграмах вы паўставалi перад публiкай у вобразе такога сабе мача, сэксуальнага спевака, якi дзеўкам падабаецца. А цяпер во бараду адпусцiлi. Я ўсё не зразумею, каго вы мне больш нагадваеце — Дзеда Мароза цi Дзеда-Барадзеда…

— Як заўгодна, як хочаце, так мяне i клiчце… Пра вобразы тут цяжка думаць — думаеш пра праекты. Лянота займацца галеннем, я не бачу сэнсу ў гэтым. Тым больш, што апошняя тэндэнцыя…

— …трохдзённая iтальянская няголенасць?

— Так-так, нармальныя мужыкi цяпер няголеныя! Я не так даўно бачыў Стынга…

— ?!

— Ну, не асабiста, а па тэлевiзары. Дык ён таксама так бараду адгадаваў. Хочацца думаць, што “пад Вайцюшкевiча”… (Усмiхаецца.) Мне барада не замiнае, я ж нёманскi i прапiсаны на хутары, таму барада мне адпавядае. Не магу я быць такiм гарнiтурным, паголеным, дагледжаным… Пакуль што. Хоць гарнiтур маю.
Чытаць далей »

Цяпер спектакль называецца “Translations” (“Пераклады”)
І аўтар не Янка Купала, а ірландскі драматург Брайан Фрыл. У астатнім сэнс той жа.
Як памятаем, ідэя “Тутэйшых” была ў тым, што жывуць тут сабе тубыльцы-беларусы, да якіх па чарзе прыходзяць захопнікі – то немцы, то палякі, то расейцы. І кожны лезе ў наш манастыр са сваім статутам, кожны навязвае свае правілы, мову і парадкі. І знаходзяцца між тубыльцаў-беларусаў ашавуркі-падсцілкі кшталту Мікіты Зносака, які лёгка згаджаецца быць Нікіцеім Зносіловым.
…У “Translations” у вас не аднойчы будзе ўзнікаць дэжа-вю да геніяльнай п’есы Купалы. Толькі ў ролі беларусаў тут ірландцы са сваёй “птушынай мовай”, а ў ролі захопнікаў – ангельскія каланісты, якія не могуць вымавіць назвы мясцовых рэк і вёсак, і таму перайначваюць іх на свой капыл.
Чытаць далей »

Знайшоў у нэце старое інтэрвію (травень 2009, друкавалася ў “Народнай Волі”) Алеся Пашкевіча з Уладзімерам Някляевым.

Вельмі люблю і паважаю Някляева — як літаратара, грамадзяніна, чалавека і мужыка. Сам неаднойчы рабіў інтэрвію з Уладзімерам Пракопавічам. І кожны раз зьдзіўляўся, наколькі мне блізкае і зразумелае шмат з таго, што ён кажа. І, магчыма, ня толькі таму, што мы нарадзіліся ў адзін дзень з розьніцаў роўна ў 40 гадоў.

«Лекары» і пацыенты

Дзесяць гадоў таму ў “Народнай Волі” быў надрукаваны артыкул Уладзіміра Някляева “Антыподы і эфіопы” — першая ягоная публікацыя пасля ад’езду за мяжу. Уладзімір НЯКЛЯЕЎ, тагачасны старшыня Саюза беларускіх пісьменнікаў, распавядаў пра тое, што змусіла яго да эміграцыі. Сённяшняе ягонае інтэрв’ю цяперашняму старшыні СБП Алесю ПАШКЕВІЧУ вяртае нашых чытачоў да падзей, якія, на жаль, не страцілі актуальнасці. Субяседнікі ўздымаюць найвострую тэму — як уплывае “дзейнасць” некаторых інтрыганаў з атачэння ўлады на маральны стан нашага грамадства.

Чытаць далей »

гэты прыкол распавялі мне самі гарадзенцы — на ўзроўні гарадзкога міфу.

збудаваў архітэктар домік, а вокны ў пад’езьдзе вырашыў зрабіць цікавым такім чынам — розных памераў, у пэўным парадку.

прыехала камісыя правяраць. ажно нехта і кажа раптам: людцы, а тут жа свастыка!
прыгледзеліся — а вокны і сапраўды маюць такую форму. загадалі ў кожнай “свастыцы” па адным “пялёстку” закласьці цэглай, архітэктару далі па галаве. а ці наўмысна ён тое зрабіў, ці так атрымалася — ніхто і ня скажа ўжо…
такі во гарадзкі міф.

знайсьці дамочак нескладана — калі стаць тварам да Фарнага касьцёлу — і прайсьці ўздоўж плота турмы (былых калегіюмаў езуітаў) — то цераз дарогу ў двары.

а якія гарадзкія міфы ведаеце вы?