it cz lt rb
ua fr pl en
se by
Mar 01

неўмацаваная феадальная сядзіба Лошыца існавала яшчэ ад XVIІ стагодзьдзя. дом на здымку граф Прушынскі збудаваў у 1895 годзе ў аднайменнай вёсцы непадалёк Менску. сёньня гэта -- рыса гораду, раён вуліцаў Маякоўскага, Ігуменскага тракту ды Чыжэўскіх. за савецкім часам у сядзібе знаходзіліся розныя дзяржаўныя ўстановы, апошнія гады на дзьвярах вісела шыльда пра аварыйны стан. летам 2008 году сталі вядомыя пляны гарадзкіх уладаў па аднаўленьні сядзібы ды парку. галоўным мэсыджам было: усю драўляную частку сядзібы грохаем ды будуем з нуля (бо старая), а парк часткова высякаем, каб збудаваць піцэрыю ды паставіць карусэль.

у ліпені-жніўні 2008 група неабыякавых грамадзян правяла ў Лошыцы некалькі акцыяў і пленэраў. плён яны далі невялікі, а дакладней, не далі ніякага. хіба што асобныя дзеячы Адражэньня паскакалі перад камэрамі, зарабляючы сабе чарговыя спрэчныя бонусы.

зараз, калі Лошыца праз крызіс паціху адсунулася для грамадзтва на другі плян, там пачалася актыўная дзейнасьць будаўнікоў. хутка ад знаёмай нам Лошыцы застанецца хіба што падмурак.

прапаную вам невялікую экскурсыю па Лошыцы, якой хутка ня будзе.

каля самай сядзібы сканчаецца будаўніцтва дыхтоўнай прыбіральні. так што, папіўшы піва (у самой сядзібе будзе кавярня), будзе куды схадзіць пасікаць.

у сядзібе захаваліся старадаўнія падвойныя дзьверы

"дэмантаж будынку" пераходзіць з папераў на бярвеньне

у холе нас вітае ляпніна на столі. хутка яе, з усім астатнім будынкам, грохне бульдозэр.

тут жа -- арыгінальная печ, паліваная кафля якой за стагодзьдзе ня страціла яркасьці сваіх фарбаў

верх печы...

...і шараговая кафля буйным плянам

паварочваем галаву направа -- і бачым дзьверы ў іншы пакой. дзьверы выкананыя з таго ж дрэва, і ў гэткім жа стылі, што і панэлі ва ўсёй залі.

у тым пакоі -- абадраныя ліштвы з вакон. іх ціпа адновяць і паставяць на месца. тут мне згадваецца, як у Нясвіжскім замку, убачыўшы голыя падлогі, я спытаўся ў мясцовай цётачкі: дзе княскі паркет? яна адказала, што "ўвязьлі ў мінск на рэстаўрацыю". а калі я папрасіў шчыра сказаць, ці вернецца арыгінальны паркет абратна, цётачка супакоіла мяне: "не перажывайце, будзе такі самы".

а гэта працоўныя на просьбу рэстаўратараў выразалі кавалак падлогі разам з дубовым паркетам.

вось, прытулены да сьценкі, ён якраз і стаіць, гэты кавалак. зьвярніце ўвагу: дрэва нават не пацямнела, а засталося трывалае і смалістае. занатуйце ў памяці. крыху пазьней нам раскажуць, што Лошыца спарахнела настолькі, што "ну нічога нельга было ўратаваць". тым часам, як лічыць адзін з працоўных, якія калупаюць Лошыцу, сядзіба знаходзіцца ў "нармалёвым" стане, і, на ягоную думку, абнавіць варта толькі асобныя элемэнты.

той пакой, дзе стаяць ліштвы.

наступны пакой. "дэмантаж" ідзе поўным ходам!

ляпніна на столі дажывае апошнія дні.

калідор, які вядзе да іншых пакояў. ягонае месцазнаходжаньне вельмі нагадвае такі ж калідор у сядзібе Ваньковічаў на вуліцы Інтэрнацыянальнай. ён апярэзвае першы шэраг пакояў і пускае нас па чарзе ў кожны з пакояў другога шэрагу.

сьцены калідора пад тынкоўкай хаваюць сьляды зьменаў сядзібнай пляніроўкі

цьвік сёньняшняй сядзібы -- зялёная паліваная печ, якая захавалася ў найвыдатнейшым стане!

а цьвік печы -- надзвычай цікавае аб'ёмнае (амаль 3D) пано, на якім сядзяць паны й паненкі "галяндзкай зьнешнасьці" (так іх ацэньвае рабочы Пеця).

троху ніжэй -- выявы шляхетнага пана...

...і шляхетнай пані

на другі паверх вядзе лесьвіца. мяркуючы па ўсім, таксама старая.

гэтая арка якраз падзяляе сядзібу на драўляную і мураваную часткі. тое, што па левы бок, мусіць застацца (хочацца ў гэта верыць). тое, што па правы, хутка зруйнуюць.

пераход між першым і другім паверхамі

парэнчы на другім паверсе

дзьверкі печы -- яшчэ адныя сьведкі мінуўшчыны

від на гарышча

а гэта мы зноўку на першым паверсе, у адным з пакояў

мураваную частку сядзібы абяцаюць не чапаць. хаця, памятаючы, як салігорскі будтрэст грохнуў цэлую галерэю Нясвіскага замку, верыць гэтаму нельга.

запомніце гэты вобраз Лошыцкай сядзібы. яго ўжо хутка ня будзе. а будзе, калі пашанцуе, "такі самы".

падмурак умацоўваюць вось такімі жалезнымі спарудамі. аўтэнтычнасьць гарантуецца!

сьнегавічок самотна пазірае на Лошыцу. хутка прыйдзе вясна і ён, заплакаўшы, зьнікне.

разам з Лошыцкай сядзібай графа Прушынскага.


Тэгі: ,

Feb 23

Тэгі: ,

Feb 03

Тэгі:

Feb 02

Гэта -- будынак былой канюшні на вуліцы Берсана (колішнім Трубным завулку), за Чырвоным касьцёлам. Збудаваная ў канцы ХІХ стагодзьдзя. Год ці паўтара таму ўласьнікі будынка разабралі на ім дах. Вартаўнік тады сказаў мне: "Будуць снасіць". Але ўвесь гэты час будынак так і прастаяў безгаловы. Што, дарэчы, пацьвяржае ягоную добрую ступень захаванасьці.

Сьпяшайцеся пабачыць гэтую драбінку старога Менску, пакуль яе не зруйнавалі калхозныя іваны без памяці пад маўклівую згоду підарасаў з камітэтаў архітэктуры!.. Хутка тут можа паўстаць чарговы шкляны паркінг, на радасьць людзям з выбітымі мазгамі ды пакалечанай душой.

Дарэчы, вось гэтая канюшня на фотаздымку, выкананым да 1933 года:

Арыентыр: за Чырвоным касьцёлам, зьлева ад паба "Дрожджы", за шлягбаўмам.

Тэгі:

Jan 15

касьцёл сьв. Мікалая ў Геранёнах збудаваны ў 1529 годзе (сёлета яму 480 год!). у 1537 годзе ў гэтым касьцёле першы раз пайшла пад вянец 17-гадовая Барбара Радзівіл. ейным першым мужам быў Станіслаў Гаштольд, які, аднак, памёр праз 5 год.

другім мужам Барбары стаў кароль Жыгімонт ІІ Аўгуст.

званіца

брама

Тэгі: ,

Nov 16

Так выглядае Стары замак (на пярэднім плане -- карэта Вітаўта)

Гарадзенскі краявід

Разбурэньні працягваюцца. Каб ім рукі паадсыхалі.

Савецкая вуліца. Хачу пешаходную вуліцу ў Менску!..

Во дзе дзьвюхмоўе!

Тэгі:

Oct 21

Тэгі: ,

Aug 23

0022.jpg

0012.jpg

0033.jpg

Тэгі: ,

Aug 10

001.jpg

касьцёл у вёсцы Воўчын Камянецкага раёна Берасьцейскай вобласьці

002.jpg

003.jpg

004.jpg

005.jpg

уваход у каралеўскую крыпту

006.jpg

007.jpg

008.jpg

Тэгі: ,

Aug 07

p8060001.jpg

Кожны раз, прыязжаючы ў Гародню, мне карціць папрасіць у гарадзенцаў дазволу любіць іх горад так, як яны самі. Я адчуваю сябе сіратой, якога на выходныя зь дзіцячага дому забралі ў прыёмную сям'ю, і ён хаця б на гэты час хоча прамаўляць "мама" і "тата". Я ня ведаю, ці можна так жа сама любіць Менск, як Гародню. Ня ведаю -- і таму люблю Гародню.

p8060002.jpg

Кожны раз, прыязжаючы ў Гародню, я разумею, чаму на апошніх прэзідэнцкіх выбарах галасаваў за гарадзенца. Разумею, чаму кардынала Свёнтэка паважаю, а генерала Філарэта -- не. Разумею, што мог бы ганарыцца тым, што нарадзіўся і жыву ў сталіцы, калі б у нас не было Горадні. А яшчэ -- Полацка, Нясьвіжа і Наваградка.

p8060006.jpg

Кожны раз, прыязжаючы ў Гародню, я не магу сказаць напэўна, ці пачну касіць ад войска, калі мяне накіруюць у гарадзенскую вайсковую частку, альбо ухіляцца ад разьмеркаваньня на журфаку, калі мяне адправяць у "Вячэрні Гродна".

p8060017.jpg

Тут, у Гародні, я разумею, што недасканала ведаю свой радавод. Бо напэўна ж нехта быў адсюль!..

Я зайздрошчу гарадзенцам. І разумею, што мне трэба ў іх вучыцца (як і ў жыдоў, зрэшты) бараніць сваё, мець годнасьць, не баяцца падацца фанабэрыстым хутуранцам.

p8060106.jpg

Назіраючы, як з Гародні адзін за другім зьнікаюць старыя будынкі, я праклінаю мясцовых начальнікаў, менска-магілёўскіх калхозьнікаў, якім пляваць на нашу Гародню.

Я хачу тут жыць. І ведаю, што аднойчы так і будзе.

p8060015.jpg

p8060016.jpg

З гэтым будынкам недалёка ад Савецкай плошчы ўвогуле песьня. Гісторык і краязнаўца Янка Лялевіч распавёў, што спачатку на кожным паверсе ў пад'езьдзе (на жоўтым тле) акенцаў было на адно больш. Але камісія, якая ў свой час прымала дом, пабачыла тут... свастыку! І сапраўды, калі прыгледзецца -- так яно і ёсьць. Па адным акенцы тэрмінова заляпілі, а архітэктару надавалі па рагах.

p8060025.jpg

Уяўляеце -- гэта будынак РАУС!..

p8060030.jpg

p8060033.jpg

p8060085.jpg

А мянты ў іх як паўсюль -- хаваюцца з радарам за паваротам.

p8060096.jpg

p8060110.jpg

p8060116.jpg

Лямус 1630-га года -- самы стары драўляны будынак Беларусі.

p8060119.jpg

p8060128.jpg

p8060140.jpg

Тэгі: ,