it cz lt rb
ua fr pl en
se by
Oct 23

Глеб Лабадзенка, фота, відэа аўтара, для TUT.BY

Ірына Сухій – былая старшыня рады грамадскага аб’яднання “Экадом”, адзін з ініцыятараў стварэння таварыства “Зялёная сетка”, якое аб’ядноўвае зарэгістраваныя экалагічныя арганізацыі, а таксама экспертаў і актывістаў экалагічнага руху. 25 кастрычніка спадарыня Ірына Прачытае публічную лекцыю “Райманд Курцвайль супраць Дэніса Медаўза альбо Бессмяротнасць ужо ў 2045 годзе ці крысіс цывілізацыі – новае сярэднявечча”. Пачатак 18.30, месца правядзення “Галерэя Ў” (Незалежнасці, 37а). Уваход вольны!

Фото: Глеб Лободенко, TUT.BY

 

За гэтай мудрагелістай назвай лекцыі хаваецца цікавы лектар з цікавымі думкамі. Ці не разбурыць залішні прагрэс нашую цывілізацыю? Навошта Беларусі атамная станцыя? Хто зацікаўлены ў знішчэнні беларускіх балот? Ад чаго ўпадуць кошты на кватэры ў цэнтры Мінска? Як звычайнаму мінчаніну зрабіць сваё жыццё больш экалагічным? Пра гэта гутарым са спадарыняй Ірынай напярэдадні лекцыі.

 

“Ён сабе прывык чысціць зубы, калі вада цячэ – і што ты яму зробіш…”

 

Навуковец Курцвайль, як вядома, прыхільнік стварэння штучнага інтэлекта – у перспектыве гэта біяробаты. Навковец Медаўз, наадварот, мяркуе, што прагрэс трэба абмяжоўваць – іначай мы загубім самі сябе. Спадарыня Ірына, на якой пазіцыі Вы і ці настолькі актуальныя гэтыя пытанні цяпер для Беларусі?

 

Ірына Сухій: Цалкам верагодна, што яшчэ на нашай памяці чалавеку будуць усю інфармацыю запісваць у галаву на флэшку… Відавочна, што навука ідзе ў гэтым кірунку. Але пытанне: ці трэба нам гэта? Ці зможам мы кантраляваць тое, што будзе адбывацца?.. Ці разумеем мы вынікі, да якіх можа прывесці выкарыстанне такіх рэчаў? Я мяркую, што чалавецтву трэба больш узважана ставіцца да развіцця тэхналогій – і намагацца пралічваць рызыку, да чаго гэта можа прывесці. У мяне няма нарыхтаваных адказаў – і я хачу “падвесіць” гэтыя пытанні на лекцыі, каб разам пашукаць адказы на іх. Я не ведаю, добра гэта ці дрэнна. Добра ці дрэнна – аўтамабіль? Я карыстаюся аўтамабілем. Жахліва! Гэта ж выкіды СО2! Але хадзіць увесь час пехам?.. Пэўна, па горадзе можна. Але як трапіць на вялікія адлегласці?.. Тое самае самалёты – наносяць жахлівую шкоду навакольнаму асяроддзю! Не лётаць?.. Павінен быць збалансаваны падыход, здаровы сэнс. Для мяне была нечаканасцю такая думка. Ты сабе жывеш у Беларусі, незадаволены дыктатарскім рэжымам, спрабуеш развіваць грамадзянскую супольнасць… І раптам разумееш, што ўсё тое, што нас цяпер хвалюе – яшчэ пры нашым жыцці страціць сваё значэнне на тле іншых праблемаў! А ў нас і блізка няма разумення гэтага. Прычым – праз адукацыю – няма і ў моладзі. Я скончыла школу 30 гадоў таму – але з таго часу ў праграме мала што змянілася!

Чытаць далей »

Тэгі:

Oct 23

перадрук з Prastora.by

Шаноўныя сябры! Увага-увага-увага! Па шматлікіх просьбах мы… робім яшчэ раз тое, пра што нас гэтулькі разоў прасілі! :))

А менавіта вось што: ня так даўно праз нашую старонку ў сацыяльнай сетцы Фэйсбук мы ладзілі такую акцыю, калі кожны ахвочы мог папрасіць аўтара кніг "Краіна Беларусь" (на ўсіх мовах) і "Краіна Беларусь. Вялікае Княства Літоўскае" пакінуць аўтографы для сябе або для сваіх сяброў, блізкіх — і нават далёкіх 🙂 — каму за акіян сваяку паслаць, а каму яшчэ кудысьці…

Тэгі:

Oct 22

Сяргей Шапран, Новы Час

Дабралюбаў ледзь не крычаў са старонак газет: «Некралога яшчэ не было. Я жывы!» Аднак і «Беларусьфільм», і афіцыйны беларускі кінематограф абыходзіліся без Майстра. У выніку Дабралюбаў перанёс чацвёрты інфаркт…

Ігар Дабралюбаў

Ігар Дабралюбаў

22 кастрычніка аднаму з самых знакамітых беларускіх кінарэжысёраў, народнаму артысту Беларусі Ігару Дабралюбаву споўнілася б 80. Вучань Міхаіла Рома, аўтар «Восеньскіх сноў», «Раскладу на паслязаўтра», «Плача перапёлкі», «Івана Макаравіча», нарэшце, народнай кінакамедыі «Белыя росы», у апошнія гады быў выкінуты з прафесіі, хаця хацеў вярнуцца ў кінематограф — ён імкнуўся дзяліцца досведам з маладымі і да таго ж жыў марай экранізаваць «Жоўты пясочак» Васіля Быкава. Але — не далі, не дазволілі.
Чытаць далей »

Тэгі:

Oct 21

аўтар -- найлепшы беларускі пекар зь Верхнядзьвінску Кастусь Ларкоў

Тэгі: , ,

Oct 20

sok2
піша чытач Васіль Усціновіч:

Паважаны Глеб,
дасылаю выявы пачку сока "2:0" расейсага вытворцы "Амтэл", які месціць на сабе беларускамоўную налепку (выява так сабе, але лепшай ня будзе).

дасылайце і вы прыклады беларускай мовы на таварах ці шыльдах на labadzenka@gmail.com !
цяперашнюю падборку па гэтай тэме можна паглядзець ТУТ

Чытаць далей »

Тэгі:

Oct 18

zaradka1
дасылайце і вы прыклады беларускай мовы на таварах ці шыльдах на labadzenka@gmail.com !
цяперашнюю падборку па гэтай тэме можна паглядзець ТУТ

Чытаць далей »

Тэгі:

Oct 18

sol

на цяперашнім этапе добра і гэта: тытул на 2 мовах.
хай сабе з тылу ўсё па-рюсскі.
дзвюхмоўе ў дзеяньні!

Тэгі:

Oct 18

logotip_full_color

Сёньня на блог прыйшоў такі прыемны камент:

Вялікі дзякуй за ўвагу да нашай прадукцыі! Спадзяемся, што акрамя камунікацыі на беларускай мове Вы змаглі ацаніць якасць і густ нашага кетчупа і маянэзу. Больш за тое, Ваш ліст наштурхнуў нас на думку падаць заяўку на конкурс "Энергія поспеху-2013" у намінацыі "Беларусь". http://www.eventgm.by/premium/...
З павагай, Даніленка Кацярына
маркетолаг ААТ "Гомельскі тлушчавы камбінат"

АДКАЗ

Кацярына, вялікі дзякуй і Вам!
Цяпер па-магчымасьці купляю толькі вашыя маянэзы і ўсім знаёмым раю.
Калі будзе зьяўляцца новая прадукцыя па-беларуску -- шліце, буду рэклямаваць!
Калі патрэбная нейкая дапамога ў перакладах -- таксама гатовы бясплатна памагчы!

нагадаю, маянэзы і кетчупы АКЦЫЯ аздобленыя па-беларуску

Тэгі:

Oct 17

1379207_606057399432794_1367788808_n

Дырэктару Аўтобуснага парка №2

Ігару Уладзіміравічу Журку

Глеба Паўлавіча Лабадзенкі

 

 

Шаноўны Ігар Уладзіміравіч!

16.10.2013 я сеў у аўтобус №96 на прыпынку “Універсам Валгаград”. Наколькі мне ўдалося запомніць дзяржнумар аўтобуса – АВ 3884. Таксама спераду фарбай быў нанесены нумар, які пачынаўся на 031…

На лабавым шкле аўтобуса я заўважыў змешчаныя сцягі Рэспублікі Беларусь і Расійскай Федэрацыі. Наколькі я ведаю, гэта забаронена правіламі экіпіроўкі аўтобусаў, бо можа перашкодзіць агляду і стварыць аварыйную сітуацыю.

Патрабую ліквідаваць парушэнне і паведаміць мне пра гэта ў тэрміны і на мове, прадугледжаныя Законам.

Ведаю з інтэрнэта, што ў Аўтобусным парку №2 гэта ўжо не першае такое парушэнне. Патрабую ўзмацніць кантроль за экіпіроўкай аўтобусаў і дадаткова інструктаваць кіроўцаў аб недапушчэнні падобных парушэнняў у далейшым. У выпадку паўтарэння падобных сітуацый буду вымушаны скласці скаргу на ваш аўтобусны парк у вышэйстаячыя інстанцыі.

У дадатку да ліста прыкладаю фотаздымак парушэння.

 

17.10.2013                                                                   Глеб Лабадзенка

 

 

Тэгі:

Oct 17

Глеб Лабадзенка, для naviny.by
labadzenkaУ мяне захоўваецца партызанскае пасьведчаньне майго прадзеда Захара. Яно вядзе адлік ад ліпеня 1943 году — роўна за год да вызваленьня Беларусі. Паводле сьведчаньняў бабулі, да гэтага часу прадзед, які быў краўцом, мірна сядзеў сабе ў хаце і абшываў усе навакольныя вёскі. З чаго хоць неяк карміў сям’ю з пяцьцю дзецьмі. На фронт яго не забралі паводле стану здароўя.

Што здарылася ў ліпені 1943-га? Прыйшлі партызаны і сказалі: ці ідзеш з намі ў лес, ці мы цябе зараз грохнем у садзе пад яблыняй. Пайшоў у лес. Бо варыянт зь яблыняй меў прыклады з жыцьця.

Ягоны родны брат Васіль быў на фронце ўсю вайну, двойчы паранены, зь медалямі “За ўзяцьце Бэрліна” ды “За перамогу над Японіяй”. Да скону хадзіў з двума кіёчкамі, бо ногі ад тае вайны былі колам.

Трэці родны брат Хведзька быў пісарам у камэндатуры ў немцаў. Як і чаму яго не рэпрэсавалі пасьля вайны — ня ведаю.

Свайго прадзеда я не прысьпеў — ён памёр яшчэ да майго зьяўленьня на сьвет. А Васіля і Хведзьку запомніў добра. Аднак ніколі ня бачыў іх разам. Жывучы ў розных канцах аднае вёскі, яны ня бачыліся і не размаўлялі адзін з адным. Адзін прыходзіў да аўталаўкі, браў хлеб, сыходзіў — тады падыходзіў другі.

Зь дзяцінства мне ўрэзалася ў памяць дзівосная сцэна. У суседнюю вёску прывезьлі танную кілбасу — для ветэранаў. Хведзька таксама ўзяў кіёчак і пашкандыбаў у краму. І тут здарылася неверагоднае. Бабкі ў краме загаласілі: “Ах ты сука, ах ты паліцай паганы, ану пайшоў нах.. адсюль!..”. Праз паўстагоддзя пасьля сканчэньня вайны!

Гісторыя трох родных братоў, гісторыя мае сям’і — сьведчаньне, што грамадзянская вайна не перапынялася ў Беларусі практычна ніколі. Тое самае было і за “першымі немцамі”, і “за палякамі”, і ў часе паўстаньня Каліноўскага, і ў вайне Напалеона, і яшчэ раней.

Такое ёсьць і цяпер. Пазбаўленьне ліцэнзіі выдавецтва “Логвінаў” — гэта партызаны і паліцаі ўзору 2013 году. Выданьне кніжак накладам 300-500-1000 асобнікаў у 9,5-мільённай краіне — гэта ж не рэйкавая вайна. Так, дробныя дыверсіі.

Людзі, чыімі рукамі забіралася гэтая ліцэнзія, — ня “немцы”. Гэта тыя, хто за два гады да пенсіі ўсяляк хоча выслужыцца перад цяперашнімі “немцамі”.

Ці будзе ім калі што за гэта? Верагодна, не. Бо пакуль імавернасьць люстрацыі ў Беларусі мізэрная. Ціха дажывуць сваё ганебнае жыцьцё на лецішчах у ваколіцах горада-героя.

І вельмі зьдзівяцца, пачуўшы аднойчы за сьпінаю ў краме: “Ах ты сука, ану пайшла нах.. адсюль!..”

Тэгі: