it cz lt rb
ua fr pl en
se by
Apr 23

Урывак з гутаркі Міхася Скоблы і Анатоля Вераб'я (перадача "Вольная студыя" на Радыё Свабода).

Дзякаваць Богу, наш нацыянальны геній Улазімер Караткевіч не паслухаўся вядомага ката і падонка Крапіву, які многіх пісьменьнікаў падвёў да Сібіры ці расстрэлу, а таксама выдаў ганебны расейска-беларускі слоўнік, дзе капітальна спаганіў і зрусіфікаваў мову.

Скобла: «Караткевіч-пачатковец, як і ўсе пачаткоўцы, зьвяртаўся па параду да масьцітых пісьменьнікаў. Наколькі я ведаю, ён дасылаў свае творы тром ужо тады клясыкам — Якубу Коласу, Кандрату Крапіве і Максіму Танку. Ці ўсе разгледзелі ў ім будучага генія?»

Верабей: «Якубу Коласу Караткевіч даслаў “Казкі і легенды маёй радзімы” — агульны сшытак на 129 старонак. Там былі казкі “Вужыная каралева”, “Лебядзіны скіт”, верш “Машэка”… Але ён не атрымаў адказу ад Якуба Коласа. Думаецца, што прычынай тут — сталыя гады Коласа, яго хваробы, грамадзкая занятасьць…»

Скобла: «Але ў Коласа быў літаратурны сакратар — Максім Лужанін».

Верабей: «Ня буду гадаць-варажыць, як там было. Але ніякага адказу Караткевіч ад Коласа не атрымаў. А вось ад Крапівы атрымаў. Ды такога разноснага ліста, што гэта яго надоўга выбіла з творчай каляіны. Вядомы байкапісец параіў Караткевічу ніколі не займацца паэтычнай творчасьцю. А Максім Танк проста ўзяў і надрукаваў часопісе «Полымя» верш «Машэка». І гэты факт, як потым прызаўся Караткевіч, пераламаў яго лёс, ён паверыў у сябе як пісьменьніка. Потым Караткевіч з Танкам гады два перапісваліся».