it cz lt rb
ua fr pl en
se by
Feb 10

Любая, твой характар іньшым быць ня жадае,
Бачыць мілосьць хацела іншую, не такую.
Застанься ў кубку прычасьця,
сьціплая і сьляпая,
як Бог існуе.

Шмат я сьпяваў, ды плакаў я па табе найболей,
трызьніў паўсюль табою, парабалаю мілосьці.
Застанься, застанься ў мозгу,
ў міфу страшнага болю
сэрца майго і мосьці.

Вера – той горан, дзе я ўпарта паліў прычыны
зземленага жалеза не аднае жанчыны,
Скуць цябе на кавадле на паганскім хацеў я.
Застанься ў туманнасьці вечнай
там, дзе нябыту цені
зьнікнуць, як аблачыны.

Як ты не захацела быць неспазнанай плазмай
мэтафізічнага палу, шалу мілосьці, зрэшты,
дазволь мне біць бізуном сябе, блазну,
я гэтага варты, як грэшнік.

Сэсар Вальеха
пераклад Рыгора Барадуліна

Тэгі: