it cz lt rb
ua fr pl en
se by
Jun 04

bush1

Год таму памёр мой сябар і настаўнік, выбітны філолаг Юрась Бушлякоў. Гэты год, які мінуў, мне вельмі не хапала Юрася ў двух розных аспэктах. Па-першае, як сябра, як блізкага і любімага чалавека, як чалавека ўнікальна мяккай душы, як чалавека, ад якога я ніколі ня чуў крыку альбо брыдкага слова. І, па-другое, як аднаго з найлепшых беларускіх філолагаў, лінгвістаў, якому я найбольш у гэтым сьвеце давяраў у справе беларускай мовы. Як ня раз казалі іншыя яго сябры, здараюцца моманты, калі ты думаеш — а што б сказаў Юрась пра гэта, як тут правільна напісаць, як тут слушна зрабіць?..

На курсах „Мова нанова“, што мы вядзем з Алесяй Літвіноўскай, якая, дарэчы, вучылася разам зь Юрасём Бушляковым, мы вельмі часта прыгадваем яго як публічна — рэклямуючы кнігу „Жывая мова“, якую выдала Радыё Свабода, уключаючы голас Юрася, захаваны на электронных носьбітах дзякуючы Радыё Свабода, — так і непублічна, калі, абмяркоўваючы заняткі з Алесяй, кажам, што Юрась бы парадаваўся, што мы ўключылі нейкае ягонае любімае слова ці ўзялі для заняткаў ягоную любімую тэму. Я цягам гэтага году шматкроць прыходзіў на магілу да Юрася, таму што па суседзтву пахаваны мой дзед, і хоць бы так стараўся наблізіцца да сябра

У адносінах да блізкіх людзей, якія сыходзяць, я не люблю фармулёвак "40 дзён без Юрася", "год без Юрася"... Калі ты любіш чалавека, то пасьля ягонага сыходу чалавек працягвае жыць у тваім сэрцы і ў тваёй памяці. І гэтаму новаму стану нашых стасункаў зь Юрасём сёньня, на жаль, мінуў ужо цэлы год -- год зь Юрасём Бушляковым у сэрцы і памяці.

Тэгі: